Het is KLAAR……

25-03-2011

 

Lieve allemaal,

Vandaag was een bijzondere dag! Na een zeer intensieve revalidatie heeft Frans het avontuur in Via Reva afgerond!

Drieënvijftig lange, zware weken, die gelukkig veel hebben opgeleverd!

18 maart 2010 werd Frans op een brancard binnengereden en vandaag, 25 maart 2011 liep hij er toch maar mooi trots rechtop lopend uit!!

Afgelopen week hebben we afscheid genomen van alle  therapeuten en heel veel andere lieve mensen werkzaam bij Via Reva!

Bedankt allemaal voor jullie geweldige, persoonlijke inzet om tot dit resultaat te komen!

Het was fijn om te horen dat Frans een speciaal plekje in jullie hart heeft gewonnen (vooral bij de dames, ahum…;-) )

En dan nu…nu OP naar ons eigen avontuur!

25-03-2011

Wat is een jaar?

Door: Antonia

17-02-2011

Op veler verzoek is dan hier een update over het reilen en zeilen in huize Bogman.  Weliswaar is  de naaste omgeving op de hoogte, maar blijkbaar smachten vele van onze kennissen, verre vrienden en collega’s naar iets meer info😉

Sorry jongens….dat het bloggen stilstond, maar sinds Frans’ thuiskomst lijkt hier wel een gekkenhuis! Ik begrijp niet hoe we ooit zoveel hebben kunnen werken en toch tijd hadden voor de kinderen, het huishouden en sociale omgang! Nu ‘werken ‘ we niet en lijken we zelfs minder tijd te hebben!!!

Maar nu even over Frans:

Ik denk dat het jullie wel duidelijk was dat er na een half jaar (laatste blog) geen duidelijk functieherstel meer was. Nu zijn we  5 maanden verder en toch kan Frans veel meer dan in september!! Omdat hij veel beter omgaat met zijn beperkingen, het leert compenseren, sterker is geworden.

De poliklinische revalidatie heeft hem veel opgebracht (3 dagen in de Villa en 1 dag begeleiding thuis!) Er is ontzettend hard gewerkt.

Lopen met stok (en thuis soms zelfs zonder), voorzichtig traplopen onder begeleiding en zwemmen. Het laatste project is fietsen op een stoere ligfiets (driewieler). Ook heeft ie een streep kunnen zetten onder een paar medische probleempjes, echt fijn!

En dan te bedenken dat de eerste therapie in Villa Reva het ‘leren zitten’, en balanceren was! …1 seconde los en hij viel om! Toen het leren lopen…enz. enz. Met elk klein stapje vooruit waren zo blij!

Misschien kunnen jullie je herinneren dat de doktoren ons voorbereidden op het feit dat Frans niet uit de rolstoel zou komen!? Hoeveel is er dan toch bereikt waar we erg dankbaar voor kunnen zijn.

Maar wie Frans kent, weet dat na elk stapje hij alweer 2 of 3 andere in zijn hoofd had. Ik was nog aan het bekomen van het bereikte of hij was alweer bezig met het volgende. Gek werd ik er soms van!

Soms moest ie teruggefloten worden en daar baalde hij ontzettend van! Maar eerlijk is eerlijk, dat is wel de reden dat ie zo ver gekomen is!!

Soms smeekte hij echt om iets te kunnen/mogen uitproberen en als ik hem zag ploeteren dacht ik: ‘Dit gaat never,  nooit lukken!’ Paar weken later……ja hoor: hij kon het!!!

Natuurlijk zijn er ook teleurstellingen geweest, dingen die echt niet meer gaan!!

Nu het bijna een jaar geleden is, zijn de gemoederen hier behoorlijk in beweging.  Voor ons is alles: voor en na 18 februari!

Iedereen kent de  verhalen van zijn opa en oma wel: “Vroeger (toen ik jong was…) deed ik dit of kon ik dat….”

Zo gaat het bij ons ook: “Vorig jaar rond deze tijd deden we dit en kon ik nog dat!”

Als ik terugkijk is afgelopen jaar inderdaad overleven geweest.

Ik heb heel veel gefilmd en nu kan ik nauwelijks naar die beelden van Frans kijken……hoe erg was hij er aan toe! En begrijp ik niet dat we die tijd zijn doorgekomen, waar we de energie en moed vandaan hebben gehaald!

Je kon niet anders, dat klopt!

Nu pas lijkt de tijd aangebroken dat alles verwerkt kan worden! En dat is zwaar. Wij keken ‘op afstand’ mee, maar Frans zat er middenin en moest het zelf ondergaan!

Vooral het feit dat ie intern revalideerde en zes maanden van huis was, heeft hij als ontzettend zwaar ervaren. Voor een echte gezinsman, bijna onmenselijk!

Wat je daar aan ellende van anderen ziet en vooral het verdriet wat je voelt, heeft hem als een soort ‘oorlogsveteraan’ gemaakt. Die wonden zijn nu langzaam aan het helen.

Afgelopen maanden lijken een wervelwind van gebeurtenissen en emoties.

Het overlijden van Frans z’n ergotherapeut Ferry Bontius (32 jaar, hersenbloeding, zelfde operaties als Frans maar heeft de kritieke 48 uur niet gehaald!) heeft er bij ons behoorlijk ingehakt en daarna Frans z’n epileptisch insult brengt veel onzekerheid met zich mee. Hadden we niet genoegd aan ons hoofd, dit moest er ook nog eens bij!! Veel vallen en weer moed verzamelen om op te staan!

Tezamen met het vele regelwerk, ziekenhuisbezoekjes en ‘verbouwingsperikelen’ dendert onze trein maar voort!

Gelukkig is Frans nu met afbouwen begonnen en streeft ernaar half maart klaar te zijn met revalideren. Natuurlijk zal het nodige ‘onderhoud’ doorgaan, maar niet meer in de frequentie van nu.

En dan breekt er nieuwe fase aan nl. dat je je eigen leven weer kan oppakken. Soms vragen we ons af, wat ons eigen leven eigenlijk was, die lijkt zo ver weg en lang geleden!

Of het ooit hetzelfde gaat worden…ik denk het niet. Veel dingen die vroeger ontspannend waren zijn dat nu niet meer.

Het lijkt wel een nieuw leven wat je opzet!

De komende tijd zal de vermoeidheid en z’n neglect de meeste parten spelen en een belemmering vormen om volledig mee te kunnen draaien.

Dus zullen we prioriteiten moeten stellen.

Maar daar maken we ons niet al te druk om, we hebben geleerd te leven met de dag.

Tuurlijk zijn er best veel momenten dat we denken dat alles tegenzit, maar…dan denken we gewoon opnieuw!

Want we zijn blij met wat we nu hebben….(maar vergeleken met een jaar geleden is het natuurlijk een dikke ellende! Probeer dat maar eens het bekende plekje te geven!!)

Toch blijven we erbij…ondanks alles is er veel moois tot stand gebracht: vriendschappen van lang geleden worden weer opgepakt; de bestaande vriendschappen verdiept!

Hoe waardevol zijn ontmoetingen met vriendjes, die je misschien maar 1 keer per jaar kunt zien!

En ik ben ervan overtuigd dat als we over pakweg een half jaar weer terugblikken, Frans toch bepaalde vooruitgang heeft gemaakt.

Nu …the year after!! Wij gaan ervoor!!!!!

Bedankt!

Door Frans

07 september 2010

Beste lezers,

Nu ik  voor een groot deel hersteld ben van een ernstige ziekte, wil ik jullie allen graag bedanken.

In de eerste plaats DANK aan Antonia, Pip en Leon (zonder jullie zorg en liefde had ik het niet tot hier gered). Ik ben heel trots op jullie.

Ook  hartelijk dank aan de bijzonder prettige verplegers en  therapeuten bij Via Reva, zij allen hebben mijn verblijf daar zo aangenaam mogelijk gemaakt.

Ook hebben zij ertoe bijgedragen dat ik mijn doelen bereikt heb en meer dan dat.

Alle verwachtingen zijn overtroffen. Eerst werd door artsen gezegd dat ik rolstoelafhankelijk zou blijven….nu ben ik staat om met mijn wandelstok de Hoofdstraat van Apeldoorn af te struinen op zoek naar koopjes😉

Mijn eerste uitstapje met de kinderen is afgelopen zaterdag gemaakt. Met hulp van mijn vriend zijn we op de stoomtrein gestapt naar Loenen.

Natuurlijk ook dank voor alle aandacht van familie, vrienden en collega’s. Deze steun heeft mij bijzonder goed gedaan, geholpen en aangemoedigd.

Door de speciale omstandigheden heb ik niet iedereen kunnen ontvangen, daarom heb ik alle kaarten, sms’jes, bloemen en reacties op de site van over de hele wereld, heel erg gewaardeerd.

De komende maanden ga ik driemaal per week verder met poli-klinische revalidatie.

We klimmen dus nog even verder naar een zo hoog mogelijk eindpunt.

Nogmaals veel dank,

Frans.

Door Antonia

En natuurlijk wil ik ook nog iets zeggen!!!!

Dertien augustus…..

Ik zie nog zo Frans z’n gezicht toen we op huis aan kwamen rijden. Bij de bocht al de eerste met ballonnen versierde huizen (wat is hier dan aan de hand?) en dan de groep van 50 mensen die in de stromende regen op Frans stonden te wachten!! (wat doen al die mensen hier op straat?) Pas toen hij twee van zijn zussen in de menigte zag staan, wist hij dat dit geen toeval was!! Wat een ontzettend gaaf begin! Wat een warm welkom!

Wat hebben we dat gevierd en de kinderen genoten op Skype mee vanuit Ierland!

Dertien augustus ….alweer bijna 4 weken geleden, wat gaat de tijd toch snel!

Vier weken en ELKE dag veel aanloop en visite gehad, zoveel….dat we vanaf komende week even gas terug gaan nemen. Na zes maanden ‘uit elkaar’ te zijn geweest, heb je heel veel tijd en aandacht in te halen! Daar willen nu toch echt mee beginnen.

Maar natuurlijk wil ik, net als Frans, iedereen echt ontzettend veel bedanken voor al jullie aandacht en getoonde interesse. Dat was echt fantastisch.

Het frappante is, dat er ook heel veel vriendjes/familie zijn,  aan wie wij verschrikkelijk veel hebben gehad, die geen woord op dit medium hebben geplaatst!!

Je ‘ziet’ ze niet, maar ze zijn er wel degelijk…en hoe!!!

Ik ga geen namen noemen, ze weten zelf wel wie ze zijn!!!

Twee stel wil ik wél persoonlijk bedanken…en dat zijn onze beider lieve ouders!

Je hoort vaak zeggen: ‘Ik heb liever dat mezelf iets ergs overkomt, dan mijn kind!!!’

Hoe waar zijn deze woorden gebleken, ik heb het gezien en gevoeld bij deze vier persoontjes. En hoe pijn het dan doet als het toch gebeurt.

Harrie, Rikste, Luis en Josefina…..bedankt dat jullie er altijd voor ons zijn!

De afgelopen zes maanden heb ik veel aan mijn ouders gedacht, aan de moeilijke tijd toen mijn vader ernstig ziek was en mijn moeder met drie kleine kinderen en een baby op komst, geknokt heeft voor haar gezinnetje en haar man. Hoeveel steun zij had aan haar geloof en haar familie en vrienden. En ondanks het zichtbare verdriet, in onze (kinder-)ogen een sterke moeder was. Dat geeft mij het vertrouwen dat ook Pip en Leon op deze periode zullen terugkijken als een periode waarin we nog dichter naar elkaar toe zijn gegroeid, doordat we elkaar nodig hadden. Wie weet is de sterke verbondenheid met mijn broers wel in die tijd ontstaan of in elk geval zo hecht geworden dat ie nu onverwoestbaar blijkt te zijn. Ik weet zeker dat die periode míj gevormd heeft tot wie we ik nu ben!

Grappig genoeg zag ik ook overeenkomsten, zoals het ‘stiekem’ naar binnensmokkelen van lekker eten. Destijds werden er hele gebraden kippen, spaanse tortilla’s en vis naar mijn vader gebracht. Geweldig!

Zo ook bij Frans: ditmaal maakte mijn vader de tortilla’s, bij het opwarmen van mijn moeders albondigas op een gasstelletje werden we betrapt toen een heerlijke knoflookgeur ons verraadde!! Oeps! (oplossing: gewoon de verpleging mee laten eten……niks aan de hand!) De zelfgemaakte appelmoes van oma Bogman. Frikadellen speciaal en andere snacks van vriendjes.

Ineens riep Frans dat ie zo’n zin had in gevulde koeken: Kilooo’s hebben we moeten wegwerken!!!

Jaja…de liefde van een man gaat door de maag!

Voorlopig gaat Frans dus drie keer in de week verder revalideren bij Villa Reva.

Vooral na terugplaatsing van de schedel maakt hij goede vooruitgang: het lopen (met stok en zonder helm) gaat stukken beter; is zich beter bewust van de neglect en houdt er daardoor meer rekening mee; zijn zicht is veel en veel beter: lezen gaat dus steeds beter (heb de sms-bundel omhoog moeten gooien!)

Zoals ‘zuster’ Nora zegt: “ Het alfabet leer je in Via Reva, het lezen en schrijven doe je zelf thuis!!

En zo is het!!!!

Daarom gaat komende tijd alle energie naar zijn lijf om er zoveel mogelijk uit te halen.

Ikzelf ga proberen een beetje nieuwe energie op te doen.

Maar de website blijft in de lucht….. voor ons omdat het erg aanmoedigend is wanneer we erop terugkijken en voor jullie: Voel je vrij om te reageren!

Hoe kan ik jullie allemaal bedanken? Bedankt, bedankt, vanuit mijn hart: bedankt voor alles!

Liefs Antonia

Vrijdag de dertiende

Door : Antonia

05 augustus 2010

Vrijdag de dertiende!!

Die datum staat te boek als een dag waarop je je geluk vooral niet moet beproeven….bijgeloof waar, naar het schijnt, de ‘hele wereld’ aan meedoet!

Maar niet hier in huize Bogman-Moreno!!!

Vanaf volgende week vrijdag is Frans nl. definitief thuis en is voor ons dus een FEESTDAG!!!!

FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST, FEEST!

Op vijf dagen na ZES MAANDEN van huis, een half jaar van ons leven…foetsie!!  Wat een lange tijd en wat is er veel gebeurd!

Nog steeds wordt ik regelmatig overmand door een beklemmend gevoel dat dit allemaal niet waar is, niet gebeurd….een boze droom..…niet mijn Frans!

En nu  de dag dichtbij is dat hij echt thuis komt, steeds vaker…..

Vrijdag de dertiende zie IK dus als een nieuw begin van ons leven samen.

Samen met heel, heel veel familie en vrienden die hebben bewezen er voor ons te zijn, al die tijd steeds weer, no matter what…! Die steun geeft ons moed om door te gaan, ook in de moeilijke tijd die voor ons ligt!

Frans herstelt goed van de operatie, de dag na aankomst in Villa Reva ging hij alweer hard aan de slag. De motivatie om vol te houden en door te gaan, begint wat af te zwakken, maar wie neemt hem dát kwalijk? Hij wil nu maar één ding en dat is naar huis gaan, zo snel mogelijk! Weg, weg, weg daar…Anderen in Via Reva die ook die vrijdag naar huis mochten, hebben de dag verzet om het lot niet te tarten! Frans niet……want hebben we ons leven niet grotendeels zelf in de hand?

Achterover gaan liggen omdat het toch allemaal al vaststaat..…..neee!! Wij gaan er wat moois van maken, kunnen niet wachten, hebben er zin in!

Intussen heb ik bericht gekregen dat Pip en Leon veilig in Ierland zijn aangekomen en zelfs even geskyped. De laatste dagen van de vakantie gaan zij heerlijk doorbrengen met en bij lieve familie. Zij staan te popelen om ze lekker te verwennen.

Dat hebben ze verdiend en deze afleiding zal ze goed doen! De komende dagen zal ik erg druk zijn met de nodige voorbereidingen omtrent Frans’ thuiskomst, dus kan ik niet teveel nadenken over het lege, ongezellige huis!

Jongens…het aftellen is begonnen!!

(VT: Frans pakt twee blz. tegelijk, anders haalt ie ’t niet  😉  )

Misschien is het volgende blog wel van Frans zelf!!!

Mission Impossible completed

Door: Antonia
16 juli 2010

Gisteren toen we naar het UMC reden waren we samen aan het sparren voor een titel voor een nieuwe blog.
Heel wat passeerden de revue, maar om deze moesten we wel erg lachen.
Want na de deceptie van vorig week leek het ons haast een onmogelijke opdracht!!!!!
Maar ….gelukkig, lieve mensen is het nu volbracht!
Hier vanuit het UMC aan Frans’ bed (hier zijn alle plekken heel luxe uitgerust met eigen pc met internet/skype/tv!) kan ik jullie melden dat de operatie, zonder complicaties, echt achter de rug is!
De chirurg belde me gelijk erna op en vertelde dat ze nog wel een trucje hebben moeten uithalen om het overtollige vocht weg te halen voordat het paste. Daardoor duurde het iets langer dan gepland. but heee…….what the heck!!

’t zit er weer op!

Frans kwam om 17.15 uur terug op kamer en slaapt lekker zijn roes uit. Af en toe ff wakker en reageert goed.
Nu eindelijk de laatste fase in van de klinische revalidatie!! Hiep, hiep!!

O ja….’duimen’ was ook een gepaste titel geweest: van de tientallen sms-jes en mailtjes vandaag ontvangen, hadden zeker 80% ervan de inhoud: we duimen voor jullie!!!

For all our loving friends from all over the world: here is a short update about Frans today.
The surgery went well without further complications .
It took 2,5 hours, longer than expected. Frans is a bit sleepy, but reacts good so far.
When I get home I will inform you more by mail.

Tegenvaller…

Door: Antonia

09 juli 2010

Een beetje versuft zitten we hier dan bij te komen van de teleurstelling…Vandaag zou het allemaal gebeuren, maar helaas… het ging dus niet door! Gistermiddag hoorden we al dat de planning omgegooid werd door een ‘spoedje’ en dat Frans als laatste in de rij kwam. Die liep uit en de operatie erna ook. Al gauw werd duidelijk dat er te weinig tijd overbleef voor een botlapplaatsing. Nou ja, gauw? Pas rond drieën kregen we te horen dat het niet door kon gaan! De hele dag in spanning gewacht; Frans was behoorlijk zenuwachtig en dat werd alsmaar erger! En een honger dat ie had!!!!!!!! Heb gelijk een gegrilde panini van beneden gehaald.

Balen, balen, balen…

Thuiskomst dus weer een week later en nu zijn de kinderen al naar school wanneer hij thuiskomt! Bah! En weer afwachten hoe het voor Frans voelt om ‘compleet’ te zijn. Dat vind hij nog het ergste, is de grootste klap!!! Eerste plekje is volgende week vrijdag, dus dan doen we alles weer opnieuw!

Tot zover!

Iedereen bedankt voor alle aanmoedigende sms’jes en mailtjes van vandaag en gisteren, kunnen jullie het volgende week opnieuw opbrengen… Please???

Compleet

Door: Antonia

05 juli 2010

Compleet……dat is Frans aanstaande vrijdag!

Want dan wordt z’n schedeldakkie er weer opgezet! Donderdag is de opnamedag, om half twaalf moeten we ons melden op de afdeling. (Ik denk met een kater, want woensdag speelt het spaanse elftal!!)

En als alles goed gaat (en dat doet ’t natuurlijk..) dan mag Frans zondag alweer terug naar Villa Reva. Frans is er best een beetje zenuwachtig om, het blijft een eng idee, maar dat weegt niet op tegen alle voordelen die daardoor ontstaan. Om te beginnen gaan dan de laatste zes weken intern Villa Reva in! Dat wordt dus nu echt aftellen….. En natuurlijk zijn we erg, erg benieuwd welke verbeteringen zich gaan ontvouwen!

Vorige week maandag mocht ie alvast proeven aan de ziekenhuissfeer, Frans moest onder algehele narcose een uitgebreid hartonderzoekje ondergaan.

En toen mocht ik ook weer even proeven aan de ons zo bekende ‘o, dat wist ik niet’- mentaliteit in ziekenhuizen.

Ondanks onze goede voorbereidingen en persoonlijk gemaakte afspraken met de anesthesist, met welke voorzorg Frans de transfers moet maken (hij zou het met koeienletters in zijn dossier zetten!), werden we vriendelijk ontvangen door de verpleegster die ons zou begeleiden met: ‘Goh, waar is die helm dan voor?!’ En: ‘ meneer, gaat u maar even zitten op bed!’  O help…het wordt weer zo’n dag, dacht ik bij mezelf en besloot dat totdat Frans zijn ogen zou sluiten..ik hem niet alleen zou laten!

En zo belandde ik uiteindelijk tot in de operatiekamer,  in een soort van tuinoverall met sokjes aan en hoofddoekje op. (vraag me af wie er viezer was: ik… of het ziekenhuisbed van de afdeling die zo de OK in werd gereden, maar goed..)Dit alles over een zomerjurkje want buiten was het dik over de 30 graden!

Ik zat in de uitslaapkamer met papa’s en mama’s die hun kroost mogen troosten zodra ze wakker worden. Maar het was voor Frans erg fijn dat ik er was toen hij ontwaakte, want door al die piepjes, slangetjes en apparaten, kreeg hij een flash-back naar de paniek van 18 februari. Dat was even een reality-moment!

Inmiddels is het ook 18 juni geweest, ooit een magische datum voor Frans die helaas niet haalbaar bleek. Vanaf dat moment lijkt elke dag wel twee keer zo lang te duren voor hem. Vorige week werd hij er zelfs moedeloos van, even zag hij het niet meer zitten.

Zo lang van huis begint ‘m nu op te breken. Hij mist Pip en Leon enorm, ondanks dat ie ze elke dag even ziet! De gewone dingetjes zoals rapportbesprekingen, afscheidsfeestjes, vakantiepret, je kind ophalen van kamp etc. zijn toch belangrijker dan je denkt! Hij baalt dat hij er niet bij kan zijn en mist die gezelligheid!

En zo kwam het dat ie vorige week woensdag brak en het niet meer kon opbrengen zelfs maar naar de fysio te gaan! De operatiedatum werd bekend en donderdag ook nog een klein griepje erbij, het liep gewoon allemaal niet en……toen waren de rapen gaar!

Door de medische staf werd besloten dat Frans thuis lekker uit mocht zieken en op krachten mocht komen voor de operatie. Maandag zou zijn toestand opnieuw bekeken worden en evt. contact opnemen met het UMC. Heel lief van Via Reva dat ze rekening hielden met zijn gevoelens op dat moment!

En zo hadden we Frans vanaf donderdag al lekker thuis en moesten we hem beloven dat als hij in het weekend al beter zou zijn, we samen iets leuks zouden doen om hem op te vrolijken!

Dat werd dus eerst: als vanouds shoarma eten  met vriendjes , zaterdag lekkere wijntjes en hapjes gehaald en hier thuis met andere vriendjes gezellig opgedronken (met Spanje-Paraguay op de achtergrond😉 ) en zondag werden we allevier heerlijk verwend bij Stefan en Denise thuis met veel gezellige vrolijkheid en een overheerlijke paella door broer Luis in de tuin op houtvuur bereid! Pappie en mammie erbij, zelfs Momo was in het land; kortom.. de familie was compleet en dus Frans in topvorm!

Vanmorgen kwamen zijn ouders hem hier thuis bezoeken met twee zusjes, dus toen ik hem vanmiddag, zij het met tegenzin, terugbracht naar Villa Reva, was Frans er weer helemaal klaar voor!

En….o ja, hij is voor het eerst weer naar de kapper geweest! (Bijna) helemaal kaal! Dit keer maar door een professional laten doen ipv. door het hulpje van de chirurg!! Ieder z’n vak, zou ik maar zeggen!

Nou, jullie weten nu allemaal waar wij komende week mee bezig zijn!

Morgen ga ik vier verschillende koffers pakken, woensdag de kids wegbrengen, maar nu  ga ik lekker wat slaap inhalen zonder dat ik bang hoef te zijn Frans letterlijk zijn hersens in te slaan!!!

Komt een man bij de dokter

Door: Antonia Bogman

13 juni 2010

Niet 1 keer, maar afgelopen week (en weken daarvoor natuurlijk) meerdere malen!

Van neuro-chirurg, cardioloog, uroloog, revalidatie-arts weer naar de neuroloog waar het allemaal begon.

Dit keer controlebezoek! En gelukkig hoeft Frans niet de rest van z’n leven steeds op controle te komen of aan de bloedverdunners (Yesss… kunnen we weer wijntjes drinken!)

Waarom? Omdat deze verschrikkelijke gebeurtenis niet te wijten is aan hoge bloeddruk, hoog cholesterol, slechte levensstijl of noem alle gangbare oorzaken van CVA maar op!

Frans heeft de domme pech gehad dat zijn vaatwand van de halsslagader is gescheurd, wat een bloedstolsel heeft gevormd en de belangrijke ader naar de rechterhersenhelft heeft doen verstoppen. Maar dan ook compleet!

En zelfs niet door enge erfelijke ziekten die in zijn familie voorkomen! Waarvoor overigens onze dankbare complimenten aan de artsen van het UMC, die het zeer serieus hebben genomen en Frans meerdere malen uitvoerig op hebben onderzocht!

Zelfs geen whiplash, gevaarlijke sport beoefend, val gehad of rare bewegingen met de nek!

Gewoon domme pech!!! Daar kun je ’t dan mee doen!

Maar daardoor gelukkig geen verhoogde kans op herhaling, die is nu net zo groot voor u als voor mij.

De neglect-training is nu in volle gang. En inderdaad, dat vergt de nodige energie van Frans. In de middag is hij al helemaal kapot en wil alleen maar slapen! Niet echt gezellig, vaak kunnen we zo rechtsomkeert omdat het hem allemaal teveel is! Maar verbazingwekkend hoe Frans zich er doorheen slaat en de rest van de dagelijkse bezigheden zo goed mogelijk probeert te doen.

Hoeveel moeite en energie de revalidatie hem kost, wordt mij in het weekend pas goed duidelijk als hij 9 uur slaapt van de 15 uur die wij wakker zijn!!!!!

Nu nog vier weken training te gaan…..

Het begint hem allemaal erg lang te duren, voortdurend in een vreemde omgeving, bij mensen die eigenlijk niet je vriendjes zijn, hoe lief ze ook zijn! En eerlijk gezegd ben ik die bezoekjes aan mijn man ook meer dan zat. Bah…alles waar je thuis aan begint, kun je niet afmaken of aan beginnen!

En hoe moeilijk om op zondagavond van elkaar afscheid te nemen na een paar heerlijke dagen samen!

Nou doei!! Ja dag, lieverd! Bel je me nog straks? Ja, doe ik! Nou, tot straks dan! Ja… . Okay, dan ga ik maar! Ja..doe je Pip en Leon nog een dikke knuffel en zeg ze dat ik heel veel van ze houd? Doe ik! Wat waren ze lief, he? Ja, heel lief, Nou, ik ga hoor! Laatste kus, okay!

(Die brok in mijn keel begint grote proporties aan te nemen) En dan zonder hem aan te kijken weg lopen, voordat ik in huilen uitbarst en dan maar hopen dat ik geen verplegers onderweg tegenkom die ongetwijfeld gaan vragen hoe het weekend was!!

Degenen die Frans niet gezien hebben na de CVA, kunnen zich alleen maar een voorstelling maken van hem en zijn helmpje! Wij zijn er natuurlijk al aan gewend en aangezien het een noodzakelijk’ kwaad’ is, vinden we het niet meer dan normaal.

Tot de eerste keer dat we buiten de deur kwamen, dus onder de mensen. Dat was een bezoek aan het UMC. Al in de auto bij de stoplichten vroeg hij ineens: “Is het niet vreemd? Kijken de mensen niet raar naar me?” Ik: “Hoezo?” Frans: “Het is toch wel raar een vent met zo’n gek helmpje op in de auto!”  Nou ben ik de laatste tijd behoorlijk opgefokt, dus ik riep gelijk dat als ik zou merken dat iemand er moeite mee had, diegene een bepaalde vinger van mij in de lucht zou kunnen bewonderen. Toen ben ik erop gaan letten (trouwens: de files zijn het leukst!) en inderdaad zie je mensen even verbaasd vragend kijken, maar vaak een kort moment, zodra oogcontact kijken ze snel de andere kant op en gaan ze alweer bezig met eigen hun eigen ding. Gelukkig maar, want mijn moeder heeft me als een net meisje opgevoed, zij zou het niet leuk vinden als ik dat soort gebaren zou maken!

In het ziekenhuis zelf zijn we ook een attractie: je loopt mensen voorbij die je op een glimlach trakteren van: ach, wat zielig, nog zo jong! (en dan zijn nog niet eens de kinderen erbij, dat wekt nog meer medelijden!) Of  je ziet ze denken: “Wat is dat dan?? nog nooit gezien!!!!” En als ze beseffen dat ze je aan staan te staren, net doen of er niks aan ‘t handje is!!

Maar dan kinderen…die zijn het leukst! Zo heerlijk eerlijk en oprecht nieuwsgierig!

In het bos achter ons huis: “Papa, waarom heeft die meneer een helm op?” vraagt een jongetje van zes schreeuwend op de fiets aan zijn vader.

Of: komt een ventje van 9 a 10 jaar in Villa Reva met zijn moeder aan het handje (anders durft ie niet, maar wil het te graag weten!) bij Frans: “Meneer, mag ik u vragen waar die helm voor is?”

Of: heerlijk schaamteloos drie keer naar achteren over hun schouder kijkend terwijl hun moeder aan hun armpje trekt om maar naar voren te kijken!!

Onze kleine neefjes en nichtjes vinden het eigenlijk alleen maar stoer, vooral na die verhalen van Frans  dat er kogelgaten in zitten!

Ook als ik achter de rolstoel loop vraagt hij of ik me niet schaam om met een invalide te lopen! (ja, wij zijn altijd erg direct naar elkaar!) Dat soort gedachten komen natuurlijk wel bij hem op en ik ben blij dat hij ze stelt! Wat een vraag….NO WAY!!!! Schaam je je als moeder voor je kind met waterpokken of voor een kind met flapoortjes ? Is je kind niet altijd de allermooiste van de hele wereld? Als je van iemand houdt, of…. zoals in ons geval…nog van iemand mag houden en blij bent dat ie er überhaupt nog is om van te houden, doen uiterlijke dingen echt niet meer toe!

Verder probeer ik de vetste invalide-kar van NL te vinden (en om zo’n vette kar te compenseren zijn we op zoek naar een ‘my other car is a wheelchair’-sticker! Bestaan die? Iemand gezien?)😉

Maar Frans zegt: “Dat ik invalide ben wil nog niet zeggen dat ik in zo’n bussie hoef te rijden!! Ik ga er dan wel met stok in, maar laat wel twee zwarte strepen achter!!” (nou ja…ikke dan!!)

En gelijk heeft ie en ik vind het natuurlijk ook geen straf om in een mooie auto te rijden! We moeten ons al zoveel ontzeggen, dus waarom ook niet?

Die zoektocht levert soms gekke situaties op. Zo kwam ik afgelopen donderdag bij een particulier adres en toen ik die utrechtse wijk binnen kwam rijden, werd ik verwelkomd met bordjes van: Wijkpreventie…cameratoezicht!!! Op de parkeerplaats las ik de waarschuwing: Geen waardevolle spullen in uw auto laten liggen! Ik was alleen en niemand die wist waar ik precies was, dus ik stuur een sms-je met adres naar mijn vriendin. Ik kreeg een sms-je terug: Okee. Als Peter r. de Vries belt, weet ik waar je het laatst bent gezien!! Succes daar…Xxx

De eigenaar in glimmend trainingspak (zo kom ik ze op de sportschool niet eens tegen!!!) was niet echt een type van wie je vermoedt: dat wordt een goeie deal!!

Op naar de volgende……

Maar ik weet inmiddels alles over motorinhoud, verhouding prijs/km’s /ABT/LMV, ANP etc. Vraag het mij en ik geef je bevredigend antwoord!  (ik kan zo bij Pon solliciteren als audi-inkoper/verkoper)

Hopelijk kan ik komende week knopen doorhakken!

Ik verheug me nu al om met die kar op een invalidenparkeerplaats te gaan staan! Na jaaaren mopperen op die stomme plekken die altijd vrij schijnen te zijn, terwijl ik al drie rondjes heb gereden op een overvolle parkeerplaats!  Heb er weleens stiekem op geparkeerd, als ik terugkom snel kijken of er geen geel briefje achter de ruitenwissers staat! Maar straks kan ik lekker zwaaien met zo’n kaart!

Zo…..eindelijk een voordeeltje gevonden aan al deze dikke ellende!!!!

Het gaat niet altijd over rozen, of toch…?

Door: Antonia

01 juni 2010

Grappig…. Ik kan aan mijn sms-jes, mail, telefoontjes merken dat jullie allemaal behoorlijk zenuwachtig worden! En aan de bezichtigingen per dag op het blog te zien, ook behoorlijk nieuwsgierig!

Sorry, sorry, sorry!
Ik zal het goedmaken met leuk nieuws, okay?

Vandaag is er weer patiënt-bespreking geweest over Frans en de arts was zeer tevreden. Hij maakt nog steeds goede vorderingen!

Een maand geleden waren ze blij met de vierpoot, nu is het doel van de fysiotherapeut voor de maand juni: lopen met de wandelstok! Dat was Frans z’n doel vanaf het allereerste begin (toen ik nog dacht: droom maar lekker verder!) Hij zei dan: Als ik naar huis mag, loop ik hier met de stok de deur uit!

Nou mensen….ik denk dat ie gelijk gaat krijgen ook!! Vandaag voor het eerst geprobeerd en dat voelde heel goed voor hem. (ik wou dat ik de stok van mijn lieve spaanse opaatje te pakken kon krijgen!)

Vandaag mocht hij als test zelfstandig lopen in de loopbrug. Als dat goed zou gaan, mag hij meedoen met de loopgroep. Dat is dan elke dag domweg oefenen met lopen in de loopbrug onder begeleiding van een fysiotherapeut, maar wel alleen. Een half uur lang. En in principe mag hij meedoen, mits hij het lichamelijk aankan nu die speciale training is gestart. (zie verderop) Alleen daarom al zul je Frans volgende week niet horen klagen!! Zo blij is hij dat ie meer mag oefenen!

Het grootste probleem op dit moment is nog steeds de neglect.

Op veler verzoek zal ik in het kort proberen uit te leggen wat dit inhoudt:

Neglect is het engelse word voor negeren of verwaarlozen.

De verschijnselen van een herseninfarct treden vaak op aan één kant van je lichaam, bij Frans dus de linkerkant. Deze kant wordt vaak de ‘aangedane zijde ‘ genoemd. (volgens Frans een medisch foutieve uitdrukking: die zijde is nl. uitgedaan ipv. aangedaan!)

Door de neglect heb je moeite om je aandacht te richten op die kant van de ruimte en/of van je eigen lichaam. Dat doe je niet met opzet, je bent je niet (of minder) bewust van die kant van het lichaam en van alle signalen die van die kant komen. Eigenlijk niet zo raar: ikzelf heb geen ogen in mijn achterhoofd dus wat er op dit moment achter mij staat wordt ook niet door mijn hersenen verwerkt!

Zo kan het voorkomen dat iemand bijvoorbeeld zijn eten links op het bord laat liggen (bij Frans soms), voorwerpen links niet kan vinden( Frans vaak), je alleen je rechterkant van het gezicht scheert (Frans nooit), bij het lezen woorden vooraan de regel overslaat (Frans vaak). Bij het rolstoelrijden botsen patiënten regelmatig links tegen deurposten en meubels (vraag maar aan de technische dienst van Villa Reva) Of ziet ie je gewoonweg niet zitten (halloo-o, ik zit hier!)

Let wel: het zijn dus niet je ogen of oren die niet goed functioneren, maar je hersenen kunnen nu eenmaal niet verwerken wat er aan die ene kant van je lichaam gebeurt. Er zijn ook milde vormen van neglect. Dan heb je er pas last van als je moe bent of als er veel tegelijk om je heen gebeurt. Bij Frans is dat nog steeds niet helemaal duidelijk aangezien de zwelling in zijn hoofd nog aanwezig is. Het wordt minder, hij heeft nu een rare deuk bovenop, die overigens steeds beter door zijn langer wordende haar bedekt wordt!

Toch heeft het medische team besloten te beginnen met de speciale neglect training.

In de training worden patiënten met neglect geholpen bij het leren richten van hun aandacht naar links, omdat dat niet meer automatisch gaat. Hoofddoel is: je omgeving van links naar rechts ‘scannen’, zodat je het wel met je ‘goede’ zijde ziet!

Voor Frans voelt het heel raar en overdreven om steeds naar links te kijken. De eerste dagen zei hij gekscherend: Ach, laat ik eens naar links kijken, je weet maar nooit of er toevallig een UFO landt!! Vandaag zei hij: Ik voel me net Stevie Wonder, steeds met m’n hoofd zwaaien!!

Met die speciale neglect training zijn ze gisteren begonnen en daarmee zijn we een paar zware weken ingegaan. Die training duurt nl. ZES weken lang, ELKE DAG een heel intensief uur. Het is erg vermoeiend en heftig, je schijnt er zelfs lichamelijke klachten van te krijgen. Behalve de fysio gaan alle therapieen ervoor aan de kant, dat zegt genoeg! Kreeg Frans al gedoseerd bezoek, nu moet ook dat geminderd worden zodat al zijn energie aan de training besteedt kan worden en hij de broodnodige rust krijgt. Frans wil het beste uit die training halen, dus vraagt hij om ontzien te worden. Daarom houden we het zolang bij familie.

Tot zover de neglect!

Verder kan ik jullie melden dat de operatie vervroegd is naar begin juli. Bewust hadden we er 4 weken tussen gelaten om nog even van de kindervakantie te kunnen genieten en even bij te komen thuis. Maar Frans zal minstens een maandje NA de operatie in Villa Reva moeten blijven onder het toeziend oog van artsen en verpleging. Dat vond ik jammer van de tijd, dus ff een ochtendje aan lijn gehangen..…(ik heb inmiddels mijn contacten in het UMC😉 ) en het is gelukt! Winnetoe is heel juni op vakantie, maar zodra hij terug is, mag hij met Frans aan de slag! De voorlopige ontslagdatum zal dus medio augustus zijn!

Da’ s een behoorlijke tegenvaller, maar die kan er ook nog wel bij! We hadden nog gehoopt op een weekendje aan zee, maar ook dat gaat niet door dus.

Jammer voor Pip en Leon! We moeten voor hen dan iets anders leuks bedenken in de zomervakantie!

Villa Reva is een totaalconcept, dus ook psycholgen en geestelijke verzorgers komen bij Frans om te kijken hoe hij ermee omgaat!

De veelgestelde vraag is: Ben je boos, ben je boos dat dit je overkomen is? (Ik zeg dan: Stuur ze maar door naar mij, zal ik ze laten zien hoe boos ik ben!) Soms lijkt het wel of ze verwachten dat iemand compleet instort. En natuurlijk baalt Frans verschrikkelijk dat hem dit overkomen is en sinds hij thuiskomt is het besef des te groter dat de gevolgen enorm zijn, het zal nooit meer hetzelfde zijn! Samen huilen we dan heel wat af! En met de kreet: ‘ons leven staat compleet op de kop’ is de lading absoluut niet gedekt!! Dat het niet gemakkelijk gaat worden is ons echt wel duidelijk.

Maar wie kan de klok terugdraaien en op wie moet je boos zijn!? Schiet je daar iets mee op? Zo zit Frans gewoon niet in elkaar. De problemen aanpakken met alle kracht die in je zit en niet te lang bij de pakken neerzitten, maar oplossingen zoeken.

Dat is altijd zijn motto geweest voor alles wat op zijn pad kwam!

Vandaag schreef een goed vriendje van ons het volgende:

Er is een heel mooi Duits spreekwoord dat zegt: ,,In plaats van te klagen dat rozen doornen hebben, moet je blij zijn dat de doornstruik rozen draagt.”
Frans is nu zo’n doornstruik met links en rechts pijnpunten, maar er groeien steeds weer rozen als er weer dingen beter gaan of weer lukken en daar kan je samen van genieten. Goed he!!

En zo is het!

Er is genoeg moois om voor te gaan en van te genieten! Maar de tip vanuit VR is : praten,praten, praten… je uiten, vooral niet opkroppen!! Praten kunnen we gelukkig allebei met elkaar, maar ook met onze vriendjes en vriendinnetjes. En hoe mooi om te zien hoe ieder ons op zijn eigen unieke manier helpt! De een zegt: hou je sterk, de ander zegt: laat je tranen gaan of: je doet het goed. En altijd op precies het juiste moment dat die woorden nodig zijn! Of dat ene smsje terwijl je verdrietig alleen in bed ligt! Geweldig!

Lieve mensen, bedankt voor alles, bedankt voor alle aandacht voor ons en bedankt voor het lezen!

Bouwvakker

Inmiddels zijn we alweer twee weekendjes verder, twee weekendjes waarin Frans lekker thuis mocht zijn. En dat was geweldig!!! De zelfgemaakte kersenrijstevlaai van Pip was de lekkerste ooit, echt!

De eerste dag nog een beetje onwennig, beetje ‘ruiken’ aan al je eigen vertrouwde spulletjes, gek hoor! Ken je dat gevoel wanneer je terugkomt van een lange vakantie? Dan voelt thuiskomen als vreemd nieuw, maar toch zo heerlijk vertrouwd.

Maar het was ook confronterend, want ineens zie je zo overduidelijk al je beperkingen in het huiselijke leven. En dat was best zwaar!! Maar toch kreeg Frans nieuwe energie door lekker bij ons te zijn, gewoon als vanouds in het weekend bijtanken voor de rest van de werkweek! Het eerste weekend heeft ie tussen de middag gerust op onze chaise-longue, kinderen stil en ik kon niet rommelen in mijn keukentje. Dat werkt niet: dus heb ik vorige week als een gek gewerkt en ons kantoortje beneden omgetoverd tot slaapkamer. Muren geplamuurd en gesausd, plafond gewit van 3.65 mtr. hoog = dus behoorlijke nekpijn (mooiste compliment kreeg ik van een vriendje van me tijdens het samen versjouwen van meubels: Je lijkt wel een bouwvakker!!) Drie lieve behulpzame sterke vriendjes hebben de grote meubels van boven naar beneden en andersom getild en vrijdag heeft mijn oudste broer de gordijnroedes/gordijnen, lampen en schilderijtjes opgehangen! Dus afgelopen zaterdag kon hij eindelijk in zijn eigen bedje liggen! Superrrrrr…….nachtwerk, blauwe plekken en zere rug waard!!! En…het resultaat is heel mooi! Voor mij is dit echt kleinschalig geluk bij uitstek!!!

Pip heeft haar stage-werk grotendeels achter de rug, ze heeft er veel van opgestoken. Ze vond het leuk om achter de schermen van Villa Reva te kijken en ik geloof dat iedereen het ook erg leuk vond om haar daar te hebben (met name Frans zelf!!!) Mede dankzij haar lieve begeleidster Ellen heeft ze er een hele fijne tijd gehad!

Verder was er vandaag weer patiëntbespreking van Frans. Op zich zijn ze tevreden over zijn ‘vorderingen’, al wordt er nu voorzichtig gezegd dat 18-6 waarschijnlijk niet haalbaar lijkt. Natuurlijk wisten we dat dit slechts een streefdatum was, maar toch is het jammer.

Met de fysio-therapie wordt nu voornamelijk aandacht geschonken aan zijn balans/evenwicht en hoe hij staat in de ruimte. Je kunt wel een been hebben die ’t weer een beetje ‘doet’, maar zonder eigen balans heb je er weinig aan, zul je nooit zelfstandig kunnen lopen! Toch zei de arts vanmorgen dat zij echt wel verwachten dat Frans zich met de vierpoot zal kunnen verplaatsen. En geloof mij maar: als ze er zelf ook maar aan zouden twijfelen, doen ze zo’n uitspraak niet!!! Wij zien het maar al te graag als profetische woorden!!!

Ook trekt het vocht in zijn hersenen maar langzaam weg en dat maakt het voor hen moeilijk te voorspellen hoe het verder zal verlopen. Goed nieuws is wel dat er duidelijk wordt verwacht dat zijn neglect (geen aandacht hebben voor de aangedane zijde) beduidend zal verminderen wanneer dat vocht weg is. Toch wordt er al gestart met een neglect-programma, zo wordt hij getraind om in het dagelijks leven hiermee om te gaan (zodat onze nieuwe kasten heel blijven en de kozijnen bespaard!) In hoeverre de neglect blijvend is, is dus nog afwachten, heel spannend!

Inmiddels zijn alle officiële aanvraagformulieren voor alle aanpassingen in en rond het huis, de deur uit, hopelijk werkt de gemeente Apeldoorn ook een beetje mee!

Ook ben ik begonnen uit te kijken naar een andere auto (moet lukken met al die enthousiast meedenkende Pon-vriendjes). Het moet iets zijn met een hoge instap zodat de transfer in en uit de auto voor ons allebei minder belastend is. (verder heb ik maar één eis…..😉 veel PK’s !!)

En je snapt ’t al: mijn geliefde Mini wordt momenteel niet veel gebruikt. (Iemand interesse in een mooie, snelle, stoere zwarte Mini?)

Vandaag waren we in het UMC Utrecht voor de pre- operatieve screening en zo maken we ons langzamerhand ook weer klaar voor de komende operatie. In totaal 4/5 daagjes en dan kunnen we dat ook afsluiten. Veel info gekregen en dat voelt vooraf véél beter dan achteraf!

De operatie valt midden in de zomervakantie, dus voor het eerst in jaren zullen wij deze zomer in ‘eigen land’ doorbrengen. Sterker nog…in eigen huis! Maar voor het eerst ook, zie ik daar naar uit, geen behoefte in gesjouw en getrek.

Maar hé…volgens trendwatchers is het HIP om thuis te zijn, niks kick of avontuur: we willen meer diepgang in ons eigen huis, we schijnen het extra prettig en comfortabel te willen maken en vooral lekker eten is daarbij belangrijk. Dussss…..ik heb alvast een prachtige Deense BBQ besteld en Hanos………here we come!!! Nu maar hopen op veel lange warme zomerdagen!

Hier nog een paar grappige uitspraken van Frans:

  • Als antwoord op de vraag wat hij ging doen met Koninginnedag: “Ach…beetje rondrijden in mijn zwarte suzuki-swift!”
  • Zijn versie van het woord neglect: Oost-Indisch blind.
  • Wat wil je op brood: kaas, vleesbeleg of jam?

Doe maar jam want het beleg vertrouw ik hier niet met al die amputaties!!!!

Dikke knuffels van ons voor jullie allemaal!!!

Polonaise….

26 april 2010

Door: Antonia

Dag lieve mensen!

Even weer een korte up-date !

Gelukkig met allemaal goed nieuws!

Ik val maar met deur in huis: as. zaterdag mag Frans naar huis!!! En als dat goed gaat, mag hij zondag gelijk weer!! Na ruim 10 weken eindelijk een paar uurtjes gezellig samen alleen thuis! FEEST!!!!

Pip kan dan eindelijk haar lang-beloofde kersenrijstevla maken en Leon zal wel achter het fornuis kruipen om een lekkernijtje te maken! (jaja, hier in huize Bogman-Moreno wordt vreugde altijd in calorieën afgemeten!) En ik..…ik ga alleen maar genieten van het feit dat PAL weer FLAP is, al is het maar voor een paar uurtjes!!!

Maar ik heb nog veel groter nieuws: Frans kan zijn linkerbeen inmiddels echt helemaal op commando bewegen! Da’s nog voorzichtig uitgedrukt, want als hij in bed ligt gooit ie ‘m echt een halve meter de lucht in! Ik maakte er een filmpje van op mijn iPhone en mailde het naar zijn zusjes , mijn broers en onze vriendjes: Echt ontzettend gaaf en ontroerend al die blij verraste reacties terug te krijgen van iedereen!

De vorige keer keer vertelde ik jullie dat door hem zonder spalk te laten lopen, te ‘dwingen’ die spieren te gebruiken, er hopelijk resultaat zou komen indien er nog enige functie in de hersenen zou zijn! Nou……. Is dit resultaat of niet? Dit gebeurde al twee therapieën verder! Dit beloofd veel goeds, want dat zou zoveel uitmaken voor het uiteindelijke lopen!!!

Vanmiddag waren we op controle bij Indiaan Winnetoe (bijnaam die de neuro-chirurg heeft gekregen die de spoedoperatie (scalperen) bij Frans heeft uitgevoerd)

Hartstikke leuke jonge vent trouwens (34 jr.) op de een of andere manier dacht ik aan een grijze, serieuze ervaren man met brilletje!! Zijn woorden toen we hem dat vertelden (ik citeer): ‘Dit zag er wel zo desastreus uit dat ik echt dacht: Wat komt hier ooit nog van terecht?! ……U kunt uw been optillen?’ Ik sta nu al te popelen om het gezicht van de neuroloog te zien als ze dit hoort van Frans! Zij was degene die ons het slechte nieuws kwam brengen….Hopelijk kan Frans tegen de tijd dat we bij haar op controle zijn al veel meer!

Mid- juli staat de operatie gepland om het schedeldak terug te plaatsen. Zoals de chirurg omschreef: ‘Het doosje weer in elkaar te knutselen’
Toen Frans hem complimenteerde voor zijn vakwerk en dankjewel zei voor het feit dat hij zijn leven heeft gered, zei hij verlegen: ‘Tuurlijk, maar ik deed gewoon mijn werk hoor!!’ Heerlijk…zulke mensen!!!

Door die been-activiteit kan Frans heel goed even recht staan en dat maakt veel dingen makkelijker. Bijv. de transfer van rolstoel naar auto…die heb ik vandaag tijdens fysio zelf mogen oefenen. En dat ging boven verwachting ‘makkelijk’ (zelfs in een lage A6)…..dus dag met het handje naar het taxi-bedrijf!!!! Lekker zelluf doen!!

Het was eventjes stil op het blog, maar eigenlijk blijft het hier een gekkenhuis en zoals je wellicht zult begrijpen wordt er door Frans hard gewerkt en vlieg ik nog steeds drie keer per dag naar Villa Reva, tussendoor moeten er honderden dingen geregeld worden en gaat het leven thuis zoveel mogelijk door!

’s-Avonds ben ik vaak gesloopt, ik wil zoveel, maar kan de energie er niet voor vinden. Ik probeer het nieuws te volgen of een tijdschrift te lezen op bed, maar wordt vaak met schrik weer ‘wakker’ van de stem van Marion de Hond! Alweer gemist wat er die dag in de wereld gebeurd is, maar ach….die draait blijkbaar ook zonder ons gewoon door!!

Woensdag komt de ergotherapeut op huisbezoek om te kijken welke aanpassingen er gedaan moeten worden! Jullie weten dus wel wat ik donderdag en vrijdag doe!!!!? Hij vindt het belangrijk dat Frans meebeslist, dus neemt Ferry hem gezellig mee! Dat wordt dus de allereerste keer dat Frans zijn geliefde thuis weer ziet! Heel, heel erg spannend!

Verder wil ik jullie heel erg bedanken dat er nog geen dag is geweest dat er geen kaartje op de mat lag !!! Zelfs na tien weken blijft het leuk om ze open te maken en te kijken wie er wat liefs en opbeurends heeft geschreven! Het zesde plakboek is al halfvol!!!!!! En die van de collega’s niet eens meegeteld, da’s een boekwerk apart!!!

Grapjes van Frans van afgelopen week:

•Wat is het toppunt van sadisme?

Loopbuffet bij Via Reva!!!!

•Sommigen hebben hun doelstelling bijgesteld:

Zijn ook met een loopneus tevreden!

Deze mocht ik eigenlijk niet op het blog zetten, maar doe het lekker toch, hij is leuk……

•Het is 45 mtr. lang en stinkt naar pies?

Polonaise bij Via Reva

Ik hoop dat ik jullie volgende keer opnieuw met veel goed nieuws mag verblijden!!
Knuffel van ons…….

Antonia

Dead or alive!!

15 april 2010

Door: Antonia

Lieve allemaal,

Afgelopen dinsdag is er patiëntenbespreking (PB) geweest over Frans. Alle behandelaars komen dan samen om de vorderingen,de huidige situatie en de doelstellingen te bespreken. Vandaag hadden we het evaluatiegesprek hierover met de revalidatie- arts.

Frans en ik hadden allebei gegokt naar de evt. ontslagdatum, eens kijken wie er het dichtste bij zat…..Frans hoopte op 20 mei (jaja, hij wil heel graag naar huis, maar diep in zijn hart rekende hij op een domper) Ik wilde niet te pessimistisch overkomen, maar was toch wat voorzichtiger en riep: 9 juli!
Nou, het wordt precies daartussenin nl. 18 juni !!! Wat waren we blij en even vloeiden er weer wat traantjes, dit keer van blijdschap! De arts is positief over de haalbaarheid, mede door Frans’ instelling en wilskracht.

Dat is dus de voorzichtige, voorlopige ontslagdatum, de datum waar het behandelprogramma van Frans op afgestemd is! Het hangt er natuurlijk helemaal van af hoe het proces verloopt, hoe Frans zich houdt. Er moeten geen tegenslagen op zijn weg komen, dat zou alleen maar ophouden. Maar vanaf nu wordt er heel doelgericht gewerkt: iedere behandelaar heeft zijn eigen persoonlijke doelstelling welke gehaald moet worden. Na de volgende PB (over 4/5 weken) kan er gezegd worden of de datum gehaald gaat worden of niet.

18 februari tot 18 juni: precies 4 maanden van huis dus!!!!

Het was toen hartje winter, er lag nog sneeuw, maar dan is het hopelijk hartje zomer!

Vandaag trouwens het eerste, groene beukenblaadje in onze heg gezien!!!!

Er zijn nog een paar ‘kleine complicaties’ waar op dit moment 3 antio-biotica’s voor worden gegeven, hopelijk slaan deze wel aan. Als dit de kop wordt ingedrukt, is de mogelijkheid om een paar uurtjes naar huis te gaan veel reëler. Ook moet zijn lichaamsbalans een stuk verbeteren, zodat de transfers veiliger zijn. Transfer is de overstap van liggen naar zitten – zitten naar stoel (toilet of auto). Ook daarin heeft Frans veel vooruitgang geboekt, want dat gaat vrijwel zonder al te veel hulp. Wel gebeurt dit altijd onder toezicht. Die balans is een absolute vereiste om goed te kunnen staan en ‘lopen’.

Afgelopen dinsdag voor het eerst een stukje gelopen met de vierpoot. (wandelstok met vier poten voor de stevigheid) Dat stond nog niet op het programma, maar Frans zeurt ze de kop gek. Elke begroeting met de trainers volgt met de vraag: Gaan we vandaag nog met de stokken lopen? Of als ze hem vragen of hij niet te moe is: ‘Nee hoor! Zet de stokken maar vast klaar, dan loop ik zo weg! ‘. Dus toen Annelies met de viervoeter aan kwam zetten was het een grote stap vooruit! (Frans: ‘Ik heb altijd al een hond willen hebben!!!’) Een kleine overwinning om niet in de loopbrug , maar gewoon in de oefenzaal een rondje te lopen, zij het wankelend.

En vandaag heeft de fysiotherapeut Jan hem even laten proeven hoe het lopen zonder spalk gaat. Hij zakt erg door met zijn knie, dus daar heeft ie weinig houvast aan; het is te hopen dat door dit vaker te doen er enige activiteit in dat been terugkomt!

De meeste functies na een herseninfarct komen in de eerste drie maanden terug, dus nu moeten we zo veel mogelijk resultaat boeken!! In zijn arm zit minder ‘muziek’, maar voor zijn been is er toch meer hoop! Recentelijk inzicht: Het is minder erg een arm, dan je been te moeten missen!!!!

Binnenkort komt de ergotherapeut bij ons thuis langs om te kijken in hoe verre ons huis geschikt is voor Frans. Ik ben erg benieuwd welke aanpassingen nodig zullen zijn. De arts zei het zo: ….om te zien of jullie in je huis kunnen blijven wonen!…. Nou…..geen haar op zijn hoofd die denkt aan verhuizen en hij is niet de enige! Vriendje Johan kan niet wachten om bep. zaken aan te pakken en te regelen, hij heeft zelfs al wat lijntjes uitgezet! We hebben samen al heel wat gebrainstormd!

Frans heeft vorige week ook zijn nieuwe, veel veiligere helm gekregen, een hele stoere, gladde harde hoofdkap eigenlijk! Net een badmutsje met riempjes onder de kin. Met ventilatiegaatjes van ong. 1 cm aan zijn goede kant. De hoofdzijde aan zijn schedelloze kant loopt gewoon door!

De mop van de week gaat over de helm: De ochtend nadat ie ‘m kreeg, zegt Frans tegen mij: ‘Er is ook wat gebeurd vannacht!’. Ik schrok even en dacht: Wat nu weer?

Met de helm in zijn hand zegt hij:  ‘Moet je eens kijken wat ze met me gedaan hebben: ik wilde vluchten en toen hebben ze het vuur op me geopend!! De gevangenisdirecteur hier riep:’ Shoot him! I want him dead or alive!’ Waarop ik zei: Make my day!!!”

Ik lag echt minstens 10 min. slap van het lachen!!! Tsjonge, hoe verzint ie ze? Inmiddels heeft iedereen in Villa Reva de grap moeten aanhoren en natuurlijk ook het bezoek. Even zie ik mensen denken: Is hij ze toch kwijt? Tot ze goed naar de gaatjes in de helm kijken!

Haha!

Tweede week…

…….is voor ons net geëindigd met een avondje logeren in Villa Reva! Gistermiddag kwamen we aan….dit keer de auto vol met dekbedjes, kussens, luchtbed, knuffels, pan met eten, mandje met hapjes voor een gezellige avond, de hele reutemeteut was mee! En wat was het heerlijk knus zo met ons viertjes, gewoon lekker hangen met elkaar in het in elkaar getoverde grote bed. Samen naar bed en samen op!! In het donker luisterend naar zijn ademhaling en genietend van zijn warmte leek het zelfs een moment of er niks gebeurd is en of we ons leventje zo weer kunnen oppakken! Hoe raar was dat!! Thuis wel eens een por uitdelend onder het dekbed, nu klonk Frans’ gesnurk mij als muziek in de oren!!! Vooral voor Pip en Leon was het fijn om gewoon even bij papa te zijn. Aan het eind zelfs heel lang gesproken over hoe het allemaal begon,wanneer was dat en dat ook alweer en waarom zus en hoe zo..? Hoe zij het beleefd hebben en wat er toen in hun hoofdjes omging. Heel goed dat we dat eindelijk alleen met ons viertjes hebben kunnen doen! Iedereen bij Villa Reva: Heel, heel heel erg bedankt voor dit ontzettend lieve aanbod!!!!

Verder begon de week natuurlijk met de eerste echte fysiotrainingen en warempel: zijn romp-balans was dusdanig goed dat hij niet in de gewichtsloosheid-simulator hoefde, maar op eigen benen op de loopbrug! Frans heeft een sterk rechterbeen waar hij veel kracht mee kan zetten. Handig met opstaan, draaien etc. De eerste dag ongeveer 5 meter en weer terug…poeh…wat was dat zwaar! Met twee man sterk (sorry..2 leuke vrouwen sterk) al aanwijzingen gevend en zijn linkerkant meetrekkend, gaven ze Frans het heerlijke gevoel dat ie zelf liep. Beetje onzeker nog, maar het zelfvertrouwen toch aardig mee op weten te krikken want dag twee ‘liep’ Frans al de hele loopbrug en weer terug en nog een keer heen en terug. Uiteindelijk geen meter opgeschoten, zei Frans! Aangezien het wat tijd kost zijn been en enkel te spalken, doen ze dit in een dubbel tijdsblok. Maar niks is Frans teveel! Met ergotherapie is Frans voor het eerst achter de laptop geweest en jawel: het eerste wat hij opstartte was Google Earth/Sydney/ Darling Harbour! Hij mag nu 15 min. zelf oefenen met de laptop en dan kijken of hij het mag opbouwen. Met logopedie ook flink aan de slag geweest met allerlei oefeningen (wisten jullie dat zoenen 1 van de opdrachten is?) Leo van de rolstoel-training heeft hem geleerd hoe te ontsnappen😉

Het echte werken is dus begonnen en dat was ook wel aan Frans te zien! Bezoek..hoe gezellig ook is nu te druk en te inspannend voor hem, de terugslag erna is duidelijk te merken! Gisteren ben ik aangesproken door de verpleging en heb met ze afgesproken dat er nu max. vier bezoekers tegelijk en niet langer dan ong. een half uurtje blijven. Dus mijn bezoekerslijstje zal gehandhaafd en aangepast moeten worden!

Verder was het een bewogen en emotionele week. Dinsdag was voor ons een spannende dag, ondanks alle gedane moeite, liep het toch anders dan verwacht. En wat dacht je van donderdag 1 april? : De langverwachte datum, zo lang naar uitgekeken: stoppen met werken om te genieten van het leven en van elkaar!! Robbie, opvolger van Frans en vooral een lieve vriend kwam speciaal langs om er samen even bij stil te staan. Ook voor hem was het een rare dag met  dubbel gevoel en zo anders dan voorgesteld! Ook kwamen vrijdag de kasten en tafel aan die we begin dit jaar hadden besteld, niet echt grappig om er alleen van te moeten genieten. Alleen alles uitpakken, verzetten en opnieuw inrichten, niet echt gezellig zonder Frans. En…oeps…probleempje: de kroonluchter in de keuken hing precies voor de kast, dus konden de deuren niet open! Ik kan veel zelf, maar hier heb je toch echt een sterke kerel voor nodig! Maarrrr…ondertussen had Netanja Johan en Pascal geregeld en zij waren al druk bezig met verhangen toen ik vrijdagavond van Frans terugkwam! Super jongens!

Deze week had Pip haar eerste ‘sollicitatie-gesprekje’ nl. voor haar maatschappelijke stage. We hadden met school afgesproken dat de verplichte 36 uur van dit jaar verschoven werden naar volgend jaar. Maar Pip was onder de indruk van de vrijwilligsters in Villa Reva en kwam zelf met het idee om hier haar stage te doen. Twee vliegen in een klap! (kan ik vaker even bij papa zijn!) Niet helemaal volgens protocol, maar voor Pip wordt graag een uitzondering gemaakt, gezien haar vervelende situatie! Lieve gastvrouw Ellen wordt haar begeleidster en ze mag zelfs meelopen met de sportactiviteiten!

Ook nog wel gelachen deze week, zo heeft ie ’t nu over zijn halfbroer Wirtje (Frans’ tweede naam van zijn groningse opa) Wirtje doet een beetje dwars en niet wat ik wil! Zijn linkerkant dus……. En hoe blij was iedereen toen na bijna zes weken!! eindelijk een mooi resultaat de wc werd doorgespoeld, waarop Frans zegt: ‘ Zet ‘m maar in de hoek te drogen, heb ik morgen een mooie wandelstok!!” Flauw he?? En als Frans niet ver genoeg naar links kijkt, ziet hij niet wat daar gebeurd: ‘O sorry dat ik je negeer, maar dat schijnt bij mijn ziektebeeld te horen!’ Niet iedereen vindt het even grappig, maar ach…zo houden wij de moed er een beetje in!! ( en laten we eerlijk zijn: kan soms best handig zijn!!)

Liefs Antonia.

Eerste week

Vrijdag 26 maart 2010

Door: Antonia

Nou, de eerste week zit er alweer op!

Tussen alle kennismakingsgesprekken door is er best behoorlijk gewerkt. En ook het programma van volgende week is goed gevuld, de fysio is uitgebreid naar een heel uur per dag ipv. een half uur. Dus nu wordt het menens. Alle spieren, dus ook die van de ‘goeie’ kant, zijn behoorlijk verslapt en alles kost veel moeite en energie. Frans vroeg al een tijdje om zijn laptop (dacht het effe niet!!), hij wou google-en want hij had een paar ideetjes ;-)   Van de ergotherapeut mag hij nu beginnen met tien minuutjes per dag achter de laptop of boek, grote letters, laag contrast om hoofdpijn te voorkomen. Al die drukke informatie en beelden verwerken  in zijn hersenen, is iets wat ook opgebouwd moet worden. Heb vandaag een dongeltje voor hem gehaald. Ben wel benieuwd welke pagina als eerste opgestart wordt!!!

Vandaag aan de sta-tafel gestaan, wat een heerlijk gevoel was, lekker de rug goed strekken, even vrij. Tsjonge, wat is die vent lang, zeg! Was bijna vergeten dat ik op mijn tenen moest staan om hem een kusje te geven! Hoewel er stapjes vooruit zijn gegaan, zie ik dat de weg die voor Frans ligt, zwaar en lang is. Maar Frans zit er nog steeds prima in en zijn motivatie is hoog. Eigenlijk verlangt hij nu maar naar een ding: lekker even naar huis, daar waar hij zo abrupt vandaan is gehaald. Wijntje, stokbroodje, filmpje kijken op de bank tegen elkaar aan. ‘ s morgens met de kindjes knuffelen……gewoon thuis zijn dus! Hij probeert de verpleging over te halen, maar helaas is dat medisch gezien nu nog niet mogelijk! Ik heb een boel geleerd afgelopen weken, maar ik neem geen risico’s en ga me echt niet meten aan de kunde van de verplegers, maar ook hun geduld en allertheid..…petje af hoor!!!

Buiten kon je de lente voelen, horen en ruiken. Tijdens het fietsen zoveel mogelijk geprobeerd ervan te genieten.  Elk jaar opnieuw hebben we met ons viertjes een soort van wedstrijd wie als eerste de eerste groene blaadjes in onze beukenhaag ziet! Frans vraagt er nu al naar, maar heb nog niks kunnen ontdekken…misschien geen oog voor nu? Het is in elk geval niet meer zo leuk nu hij er niet is! Maar dat geldt voor heel veel dingen, eigenlijk voor alles! (zoals Rosana zingt: Si algun dia no te tengo lo mas grande se hara lo mas pequeño !)

Al vanaf het eerste moment dat Frans een hoofdbescherming kreeg is collega Jacco  op zoek naar de meest vrolijke varianten. Hij heeft ze in alle soorten en maten gevonden! Regelmatig wordt ik opgevrolijkt met de gekste exemplaren. Op de gekste momenten wist hij toch maar een lach op mijn gezicht te toveren! Ik wil ze graag met jullie delen! (nu te bewonderen op mij hyves: was net ff teveel voor dit blog!😉 )

http://antoniabogman.hyves.nl/blog/

Een goed begin van het weekend! Geniet ervan met al jullie geliefden om jullie heen!

FLAP

Donderdag 25 maart 2010

Door: Antonia

Inmiddels hebben we ook een eigen familie-logo!!

Iedereen die van ons ooit een kaartje/ sms-je heeft gekregen, weet dat de afkorting FLAP staat voor de eerste letter van onze voornamen!

Gisteren kregen we allevier van Cisca en Oliver een prachtig t-shirt met ons nieuwe logo!

Designed in Berlin!

Pip, Leon en Frans

Met ons viertjes!

Is ie niet leuk? Thanks Lieverds!

Villa Reva…

Maandag 22 maart 2010

Geen Via maar Villa… die is van Volkert en hij is goed, want zo voelt ’t ook!

Voor iedereen die ik afgelopen dagen niet gesproken heb, even een korte update:

• Frans is blij dat ‘ie er is en kan niet wachten om echt aan de slag te gaan. Vandaag was ie een beetje teleurgesteld, want de fysio ‘stelde niet veel voor’ vond hij, maar…

• Toch wel, want werd Frans vorige week woensdag nog met een liftje de stoel in gehesen, nu mag hij steeds zelf aan de slag en hoe mooi te zien dat Frans in 3 kleine stapjes al zelf (met maar 1 man hulp) in de stoel wipt! Da’s toch mooi revalideren in het werkvrije weekend!!

• Frans mag vanaf zaterdag al gewoon eten (dus niet meer gemalen en hij hoeft niet meer te raden naar de worst!)) Slikken gaat dus goed! Ze eten in Villa Reva tussen-de-middag warm, en ’s avonds had ik een heerlijke sateh-sjgotel van de plaatselijke shoarmaboer mee. Wist niet of dat daar gewaardeerd zou worden, maar toen we bij C&C zaten zei Netanja: Gewoon doen!!! Opgegeten tot de laatste koud-geworden patat!! Hhhmmmmm… nadeel: nu vraagt ie steeds of ik iets lekkers voor hem meeneem…
😉

• Gisteren voor het eerst in 4 en een halve week onder de douche!! Wat heerlijk voor iemand die gewend is er uuuuuuren onder te staan!!

• Wel weer aan de anti-bio voor de blaasontsteking die net niet de kop is ingedrukt, jammer, die pijn kost hem veel energie.

• Vanavond genoten van een filmpje geregisseerd door Danielle O. Zij had wat vriendjes en buren geïnterviewd, hartstikke leuk  om te zien!

• Worden we ons steeds meer bewust hoe belangrijk onze lieve familie en vriendjes etc. voor ons zijn.

• Naast Frans werk ik ook aan mijn conditie: na vier weken niet sporten en weinig bewegen, fiets ik nu drie keer per dag naar Villa Reva (echt niet als het regent!) Nu nog met moeite het summiere fietstunneltje omhoog, maar over een paar weekjes, zal ik net als Frans kunnen zeggen: Dat was een makkie!

• Naast de smurfen en Michael Jackson hebben we een derde stripfiguur aan deze episode toegevoegd nl. Calimero!

Tot zover!!  En weer bedankt voor alle sms-jes, krabbeltjes, heerlijke maaltijden, cadeautjes, bloemen, mandjes, tekeningen, brieven, gedichten, mailtjes, filmpjes en berichtjes op dit blog!

Liefs, Antonia

Goed gevoel

Door: Antonia

Via Reva voelt helemaal TOPPIE!

Hele prettige, betrokken manier van aanpak en benadering. Lieve mensen-mensen, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar bovenal hele deskundige verpleging en artsen, logisch… want zij werken de hele dag alleen maar met dezelfde soort van problematiek. Alles is bekend en Frans is echt niet het eerste ‘geval’, dus niks van: ‘O sorry, dat wist ik niet’ en wat ook bijzonder is, is dat we de hele dag geen: ‘Ik ben zo druk’ hebben gehoord! (Leon zei dat het een stopwoordje was in het ZH) Sterker nog, niks is teveel: er mag op het knopje gedrukt worden voor echt alles! Ik dacht even dat ik voor de gek werd gehouden toen ze bij het weggaan zeiden dat ik altijd moet bellen als ik ergens mee zit of vragen heb, zelfs midden in de nacht! Ik schoot bijna in de lach! Kortom: een goede plek die er klaar voor staat om de revalidanten (je mag daar geen patiënt meer zeggen!) optimaal te verzorgen maar bovenal hen een optimaal revalidatieprogramma aan te bieden. En die krijgt ie dan ook! Ik heb zijn programma voor komende week al gekregen en het wordt hard werken. Bezoek liever alleen ‘s-avonds, gezien de inspanning die van de revalidant gevraagd wordt en de therapie mag er niet onder lijden! Ze zijn blij met  mijn bezoeklijstjes (zeker toen ze de grootte van onze familie hoorden!) dat moet dus nog steeds goed gecoördineerd worden. Pip, Leon en ik mogen gelukkig wel aanwezig zijn bij de trainingen, we zullen de spandoeken meenemen! Maar voor de rest zijn ze best streng, therapie en Frans gaan voor alles!!! Tijdens de maaltijd werden we er gewoon uit-gebonjourd, haha!!! Maar hier laat ik met gerust hart mijn mannetje achter… hij is echt in goede handen!!! Leuk nieuws is ook dat hij al snel in het weekend een paar uurtjes naar huis mag, wat zal dat spannend zijn! Dan zal ik eindelijk de ‘hulptroepen’ kunnen inschakelen, want vervoer zal ik zelf moeten regelen. En als dat goed gaat mag Frans ook een nachtje blijven slapen! Dan moet of rigoureus met meubels worden gesjouwd of een paar sterke kerels hem naar boven tillen en ik weet nu al dat ik daar ook lijstjes voor zal moeten maken!! Lieve vriendjes… allemaal alvast reuze bedankt! Dat is Frans’ grootste wens: even naar huis mogen en daar gaan we met elkaar voor zorgen zodra mogelijk!! Of niet dan?

Postadres:

ViaReva
Arnhemseweg 11, 7331 BA  Apeldoorn
Kamer 122


Via Reva… de weg naar herstel!

Door: Antonia

Dinsdag 16 maart 2010

Eindelijk kwam vanmiddag HET telefoontje met GOED NIEUWS!!!! Vanaf as. donderdag kan Frans naar het revalidatie centrum Via Reva! De neuroloog vertelde gisteren dat Frans’ zijn medische conditie zodanig is dat hij van hem mag gaan, maar dat het nog de vraag is of  er een plek voor hem is op korte termijn. Nu kan ik je zeggen dat Frans het helemaal gehad heeft met ziekenhuizen en nietsdoen! Hij maakt zich zorgen over elke ‘verloren dag’, dus elke dag dat er niet gewerkt wordt aan zijn herstel. Het is as. donderdag alweer 4 weken geleden en hoe belangrijk zijn juist die eerste weken!!! Hij wil aan de slag!!! Vanmiddag zou het ziekenhuis weer contact hebben met de opname-coordinator van Via Reva over een evt. plekje! Aangespoord door Sandra (zijn  buurvrouwtje in de slaapzaal en zelf werkzaam in deze branche) dacht ik: “Wat hij kan , kan ik ook!!!” ‘s-Middags zou er overleg zijn over nieuwe patiënten, dus vanmorgen om 09.30 uur hing ik al aan de lijn! De heer Blogman, ik bedoel Bogman (die is leuk Maggie!!😉 ) was idd. bij hen aangemeld en deze heer Bogman heb ik dus heerlijk uitgebreid kunnen toelichten. En of ze aub. rekening willen houden met het feit dat zo’n jonge vent die midden in het leven staat, het gewoon verdient om snel  geholpen te worden om alles er uit te halen wat er nog in zit!!! Hoe sneller hoe beter! Wie kan dat beter weten als zij??? (slijm, slijm) Ach… baat het niet, schaadt het niet, maar vanmiddag kwam dus wel dat verlossende telefoontje!!! Jippie….ik was nog bij hem vanmiddag toen we het hoorden, dus wat waren we blij!!!! Klein feestje…..

Het was hier even stil, want afgelopen dagen waren weer spannend en zeer hectisch toen vlak voor het weekend, na de operatie, dus ook nog een blaasontsteking bij kwam. Bah… houdt het nooit een keertje op? Dat kost zoveel energie, steeds zoveel pijn.. kun je je geen voorstelling van maken! Even zagen we ’t allemaal niet meer zitten! Daar komt nog bij dat de dienstdoende verpleging afgelopen weekend, ver onder de (menselijke) maat was. Dat je zelf je weinige energie die je nog over hebt moet steken in het oplossen van allerlei probleempjes op de ‘werkvloer’ van afd. A5, slaat werkelijk alles!!! Tot zover en verder ga ik niet, want ik voel de adrenaline alweer opkomen! Conclusie is wel: sommigen werken te lang in de verpleging en zijn ergens tijdens hun loopbaan vergeten dat ze met mensen werken en niet met ‘dingen’!!

Vandaag de Bjorn Borg-winkel leeggeroofd met lekker zittende kleding, dus Frans is er helemaal klaar voor! Morgen haal ik alle foto’s en tekeningen van de wand, pak zijn koffertje en ik hoop dat Frans vanaf donderdag een nieuw, gezellig onderkomen krijgt en net zo’n gezellig behulpzame, lieve buurvrouw! Hij is daar letterlijk en figuurlijk een stuk dichter bij huis, bij MIEN HEERD, ons huisje!!

Pip, Leon en ik hebben er zin in….vanaf nu wordt het hard werken voor Frans en wij helpen mee! En wat zijn we toch benieuwd naar pakweg een maand verder! Elk kleinigheidje is nu een cadeautje en wij zijn blij als papa blij is! Wie had een maand geleden bijv. gedacht dat wij zo blij zouden zijn onze vader en man in een rolstoel te zien!!?? Maar nu maken we ‘ruzie’ wie papa mag duwen! Dit is het begin… en we duwen hem met veel liefde naar de verst haalbare eindstreep toe! Niet alleen wij, maar samen met ons, ook alle lieve familie en vele, vele vriendjes, kennissen en collega’s!!

Ondertussen schalt hier de ganse dag Michael Jackson uit de Ipodjes van de kinderen met Heal the World: make it a better place. For you and for me and the entire human race! Pip en Leon vinden het heerlijk om naar te luisteren en worden en rustig van. Naast het smurfenlied😉 , is dit nu het lied die deze periode voor ons zal kenmerken. Je weet wel, net als zo’n zomerhit die je jaren later doet herinneren aan die-en-die vakantie!  Ik weet niet aan wie de beste man dit verzoek deed, misschien wel aan hem die lang geleden beloofde juist dat te doen! “De tijd dat de blinden de ogen geopend worden, de oren van doven ontsloten. Verlamden zullen springen als herten, de mond van stommen zal jubelen.Alle tranen worden uit hun ogen gewist, geen dood, geen rouw, geen geschreeuw, geen pijn zal er meer zijn, want wat eerst was is voorbij!!!! ”  Wie zou dat beter kunnen en willen dan de maker van ons prachtige lichaam!? Wie put hier geen troost uit!? Dit zijn gedachten waar ik naar uitkijk en die mij, maar natuurlijk zovelen met mij, op de been houden!

Over een paar dagen verder!!!

Kwartje…

Door: Antonia

Vrijdag 12 maart 2010

Hallo allemaal!

Ik weet ‘t… jullie zijn allemaal erg benieuwd hoe het gegaan is vandaag. Nou, de ingreep verliep goed! Het stelde eigenlijk ‘niet veel voor’ , zo gepiept! Niet dat het niet onprettig of pijnlijk was, maar gelukkig bleven de gevreesde bloedingen uit! Ik had het weer mooi voor elkaar, want ik mocht er bij zijn en zijn handje vasthouden!😉

Wat Frans niet had verwacht is ,dat dat everlasting gehoest niet echt fijn is met zo’n ding door je buik in je blaas. Toch weer een ongemak erbij…

Aan het begin van de avond even een terugslag: Stefan en ik komen vrolijk de kamer binnen en ‘ze’ waren druk met hem bezig. Hij voelde zich ineens niet goed, kreeg koorts, rillingen en heftige pijn links, buikkrampen en weer hoestbuien. Hartfilmpje moest gemaakt, paar buisjes bloed geprikt, neuroloog erbij en longfoto’s maken. Later op de avond komt de internist verhaal doen na de onderzoeken, rond middernacht kan ik (weer) bellen!! Bah!! Dikke ellende en het ging net zo lekker! De laatste tien minuten van het bezoekuur kon eindelijk het (hoge) bezoek erbij, wat een gedoe!

Er is natuurlijk ook nog goed nieuws! Helaas heeft Frans er nog geen gebruik van kunnen maken vandaag, maar zijn beweegbare stoel is er!! Priskilla, bedankt voor het prachtige woord! Klinkt veel beter dan r******l , waar Frans zo verdrietig van wordt. Zolang hij zijn rompbalans nog niet herwonnen heeft, kan Frans hierin mooi rechtop zitten. En wat zal dat heerlijk voor hem zijn na ruim drie weken liggen! Jullie kennen Frans: hij zit geen moment stil, dus dit is echt een zware beproeving voor hem.

Het is een prachtig ding, volgens Frans is ie gemaakt van antilopenleer!

Woensdagavond en gisteravond overuurtjes gemaakt achter mijn appeltje om het fotoboek van Australië te maken van onze reis 1,5 jaar geleden.  Daar vraagt hij al twee weken om, maar ik had er gewoonweg geen tijd voor…

😦  Ik hoop dat ie snel binnen is!

Deze zomer zouden we op vakantie naar Australië, Frans had de hele reis al uitgestippeld, de camper was nog net niet gehuurd! Frans keek er zo naar uit ons al die plekjes te laten zien! Dat is en blijft zijn grote droom en dat gaan we ook zeker doen, al moet ik hem met een roeibootje er naar toe brengen!! Trouwens, ik denk dat het een cruiseschip wordt, want inmiddels heeft ie de hele familie en alle goede vrienden meegevraagd. En iedereen wil mee… Haha, er zijn al leningen aangevraagd en sommige aandelen zijn nu te koop!!

Liefs Antonia!

Ps. Is het kwartje gevallen????

ANTI-LOPEN leer????!!!!!!!

Geeft niet, duurde bij mij ook even voor ik het doorhad!! Bij mij begint de vermoeidheid toe te slaan, wat is jullie excuus?

😉

Pindabakkie

Door: Antonia

Woensdag 10 maart 2010

Vandaag even een korte update:

Frans is steeds beter te pas, de medicijnen die worden gegeven voor de heftige zenuwpijnen aan zijn linkerkant, worden nu ‘s-avonds ipv. in de ochtend gegeven. Die maken nl. dat je erg slaperig bent, dus hopelijk wordt zijn dag-nachtritme ietsje beter! Gisteren (dinsdag) was een druk dagje, Esther en ik waren er voor het bezoekuurtje van 14.00 uur en zijn er niet meer weggekomen, want we belandden in het ene gesprekje en onderzoekje na het andere. Van uroloog naar revalidatie-arts tot neuroloog, fysiotherapeut, hartfilmpje en dan het hele riedeltje weer terugkoppelen. Tot aan het avondbezoek waren we dus zoet. Frans krijgt vrijdag een suprapubisch katheter (rechtstreeks de blaas in), dit om op de loer liggende infecties op de blaas te voorkomen en het dagelijkse pijnlijke  gepruts te laten ophouden. Lastige bijkomstigheid is dat deze redelijk eenvoudige ingreep, wel verhoogde risco’s op bloedingen met zich mee brengt. Normaal gesproken mag deze ingreep niet gedaan worden als er bloedverdunners gebruikt worden. Maar niet-doen is geen optie, dus in goed overleg willen we goed voorbereid zijn in geval zijn HB dus te ver zou dalen (dat is mijn huiswerk voor vandaag ; ))  Laatste dagen veel last gehad van zijn buik, niks hielp… vanaf het begin was ‘het’ er nog niet van gekomen, gisteren was het raak en wat een opluchting zeg! Lang leve de MOLKOSAN!! Dat was geen doktersrecept, maar Bogmanrecept!

Het goede nieuws is dat zodra Frans in goede lichamelijke conditie is en dus al deze lastige kwaaltjes over zijn, hij al een plekje heeft gekregen bij Via Reva. Hij staat al helemaal in het schema ingepland, zijn  behandelplan voorzichtig opgezet. Het wordt hard werken, maar het is een jonge kerel, dus ze willen er optimaal uit halen wat er uit te halen valt, het onderste uit de kan! Voor ons is Via Reva vijf minuten fietsen (net achter het station), dus lekker voor de kinderen want er zijn hele flexibele bezoekmogelijkheden. Frans wil ook graag aan de slag, want na zoveel ellende en daarna kwakkelen heeft ie ’t helemaal gehad, hij is het zat! Het duurt hem allemaal te lang, maar als ik dan van alle doktoren (in Utrecht en gisteren dus ook hier in Apeldoorn) hoor ,dat hij er verbazingwekkend helder bijligt en dat het proces in de regel veel trager verloopt, mogen we niet klagen toch?

Vanmorgen om half acht Henrietta en Esther afgezet op het station, het zit er weer op! Nu even snel door mijn huis heen vliegen en andere zaken op orde brengen! Het verhaaltje is toch nog langer geworden dan gedacht…en dan heb ik de helft nog niet verteld!

Willen jullie het grapje van de dag nog horen? Let op met kinderen tot 16 jaar Angst

Het was Leon niet helemaal duidelijk wat er nou precies met dat schedeldak is gebeurd wat bij Frans verwijderd is! Waarop Frans zegt dat ie het meegevraagd heeft in een zakje en dat we ’t straks mooi als pindabakkie kunnen gebruiken!

Tja, wat moet je daar nou mee??!!

Ja, wij kunnen door de waterkraan…

Door: Antonia

Zondag 7 maart 2010

Dat zei Frans toen hij zaterdag zijn blauwe helmpie aan Stefan en Denise + alle kids liet zien. Werkelijk waar… we deden het in de broek en lagen dubbel van het lachen. Wie in hemelsnaam kent dat stomme nummer nou nog? En dan ook dat gezicht van Frans erbij, we kwamen niet meer bij! Zo erg… dat de mevrouw naast hem op het belletje drukte en de zuster ons kwam vragen of het wat rustiger kon en dat er eigenlijk maar twee mensen aan zijn bed mochten. Gierend lopen Stefan en Denise terug naar de gang en zo wist Frans de zware lading weer te doorbreken. Denise zag hem nl. voor de allereerste keer en dat is toch altijd even slikken. Dat van de smurfen werkt goed, dus ook als zondag mijn vader hem weer ziet en zijn tranen niet kan bedwingen zegt hij gewoon: ‘Mira, soy un pitufo’ (Kijk pa, ik ben een smurf).

Het is natuurlijk niet allemaal vrolijkheid, want dit weekend krijgt hij opnieuw veel codeïne om het hoesten tegen te gaan. Dat hoesten zorgt voor teveel extra hoofdpijn. Daardoor slaapt hij ook weer veel meer. Ook van de keelpijn heeft hij behoorlijk veel last en moest hij opnieuw volledig gekatheteriseerd. Zijn lichaam komt maar langzaam op gang! Wel heeft hij steeds vreselijke honger en eet hij dankbaar de verse smoothies, de gemalen albondigas en tomate con sopa de calabaza van schoonmoeder en kon hij zich verheugen op een heerlijke arroz con leche als toetje! De verpleging staat verstelt van wat hij allemaal opkrijgt.

In dit ziekenhuis helaas geen pc en internet aan bed, dus hij kan zijn blog niet bekijken. Als ik hem de geprinte reacties op het blog voorlees, is hij zichtbaar ontroerd dat er zoveel mensen aan hem blijven denken! En opnieuw moet ik iedereen bedanken! Een erg leuke afleiding tussen de slaap-en hoestbuien door. Inmiddels heb ik zijn iPod gevuld met leesvoer en wat muziek. Ook Luis en Priskilla gaan tevreden en opgewekt bij hem weg. Priskilla heeft lekker zijn voeten gemasseerd en toen ze vroeg of hij kon voelen wat ze aan zijn linkerknie deed, zei hij: “Ja, maar dat is mijn knie niet!” Da’s van een ouwe mop die nog steeds in de familie rondgaat en probeer het dan maar eens droog (van het lachen) te houden! Met nichtje Jill haalt ie vakantie- herinneringen op en als Onesimo hem zegt: Meestal maak ik jullie aan het schrikken, zegt hij dat het hem wel goed leek voor het evenwicht! Tja, het zijn maar korte uitspraken en soms wat moeilijk te verstaan, maar ik vind het leuk dat degenen die zijn humor en hem goed kennen, gelijk weten wat hij bedoelt. Als hij even later aan mijn bloesje trekt en zegt meer te willen zien, weet ik , dat ik mijn Fransie weer terug krijg! Kleine dingetjes die veel hoop geven!

Dan is ineens de avond aangebroken dat we met ons drietjes helemaal alleen in ons lege grote huis zijn! Mijn drie broers weg, mijn papa en mama weg, alle familiedrukte van afgelopen weekend valt weg! Vooral Pip heeft het er erg moeilijk mee en zegt geen zin meer in school te hebben. Volgens haar heeft ze daar niks meer te zoeken, nu papa er niet meer is. Ze vind het moeilijk haar leven op te pikken alsof er niks gebeurd zou zijn! En Leon zegt dat ook al komen er nu geen traantjes, hij van binnen huilt! Wat een schatjes!! Ze zijn samen bij elkaar in bed gekropen, zo voelen ze zich niet zo alleen! Met de wetenschap dat Cecile en ook Netanja bij mij in bed kruipen als het echt niet lukt, ga ik zo ook lekker naar bed! Ik ga, net als de smurfen in het smurfenlied, eerst DRIE maal gapen! Gelukkig komen morgen de zusjes Henrietta uit Ierland en Esther uit Noorwegen twee dagen bij ons logeren, even weer afleiding!

En zo maken we ons op voor een drukke, nieuwe week en ik hoop dat, hoewel langzaam, de vorderingen die Frans maakt, zich in deze stijgende lijn voortzetten.

Rije, rije, rije…

Door: Antonia

Vrijdag 5 maart 2010

Allereerst wil ik iedereen van harte te bedanken voor alle berichtjes die jullie hier achterlaten! Niet alleen ik, maar vooral Frans vindt het ongelofelijk en hartverwarmend! Niet alleen via dit medium, want ook TNT-post, telefoon-providers en bloemenleveranciers varen er wel bij!  ;-) Hij heeft mij al meerdere malen op het hart gedrukt jullie te vertellen hoe goed het hem doet… bij deze dus!!!

Er is heel wat gebeurd sinds de laatste update, weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen! Maar het leukst is eigenlijk wel dat ‘ie vanaf vandaag weer lekker in Apeldoorn is! Vandaag weer in de ambulance, maar dit keer zat ik en niet een verpleger naast hem en reden we in een rustig tempo zonder loeiende sirenes en zwaailichten terug naar ons gat op de Veluwe! (postadres: Gelre Ziekenhuizen, Postbus 9014, 7300 DS Apeldoorn, Afd. A5 kamer 102 – helaas nog geen bezoek)

Gisteren hadden we weer een gesprek met de neuroloog en ze zei dat ze Apeldoorn zou bellen dat er patiënt hun kant op kon komen zodra er een plekje vrij was! Dat dat plekje vandaag al vrij kwam, was toch wel een verrassing, Vanmorgen nog ongewassen in de pyjama genietend van een heerlijk bakkie cappuccino met mijn vriendinnetjes, ging ineens de telefoon! Die zit nu zo’n beetje aan mijn hand vastgegroeid…… Wat een verrassing en wat leuk voor Frans. Hij wilde al zo lang! Gauw Maaike opgetrommeld (zij stond op het rijschema voor vandaag gepland) De reis was behoorlijk vermoeiend, maar verliep prima. Gelukkig heb ik afgelopen dagen bij de artsen lopen ‘zeuren’ dat zonder het hoofdkapje (ik mag van Dave geen helm zeggen) Frans van mij niet gemobiliseerd mag worden, ook niet in de ambu! Kinderen wisten het al; zeuren helpt…..en gisteren heeft ie dus zijn tijdelijke hoofdbescherming gekregen en over ong. 3/4 weken krijgt hij een definitieve wanneer de zwelling weg is. Ach…Frans was tot nu toe een goedkope ziektekostensverzekering- declarateur (bestaat dit woord?) dus dit kan er nu ook wel bij!! Wij zijn allemaal erg blij dat er nu minder reistijd tussen ons in zit! Het voelt toch anders!

Het onderzoek van woensdag verliep prima, Frans hield zich kranig en de hoestbuien bleven wonder boven wonder weg. De laatste vijf minuten werden afgebroken omdat Frans het behoorlijk benauwd kreeg, maar alle belangrijkste scans waren al gemaakt, dus iedereen blij.

Ik moet eerlijk zeggen dat gisteren een heftige dag voor ons was. Natuurlijk is er blijdschap dat Frans al even in de stoel kon zitten (wat een bouwwerk!), tegelijkertijd realiseer je je wat een lange weg nog voor hem ligt! Zoiets gewoons als lekker even in een stoel zitten, is nu de marathon lopen. En lieve mensen…geniet van elke keer dat je zelf naar het toilet kunt lopen,waar en wanneer je ook wilt.

En de grootste klap kwam eigenlijk na het zien van de scans van na de operatie. Eerlijk is eerlijk, de artsen hebben nooit een blad voor de mond genomen, maar wist ik veel wat een ‘echt groot herseninfarct’ is, ik heb immers geen vergelijkingsmateriaal. Samen op de computer kijkend vertelt dr Wadman dat het weefsel wat getroffen is op de scan donkergekleurd is, de foto wordt geopend en wat denk je: de hele rechter hersenhelft dus!!!!! Niet een klein stukje, ook niet de helft of een beetje meer, neeee….de hele kwab! Kon mijn ogen niet geloven! De ader die volledig verstopt was, is het vat die het hele gebied rechts van bloed en zuurstof voorziet. Vandaar dat zij het somber (ook zo’n term!) inzien dat de uitval aan de linker lichaamshelft zou kunnen herstellen. Toen begreep ik ineens de diepte van al die eerdere gesprekken. De vraag is nu wat de linkerhelft aan functies gaat overnemen. Het is nu aan de natuur en aan de wilskracht van Frans! Dat laatste zit wel goed, dus ik hoop maar dat de natuur nu aan onze kant staat. Frans heeft de scan trouwens niet gezien en dat houden we nu ook zo. Zoals dr. Wadman al zei: het is behoorlijk confronterend; ik heb er in elk geval van wakker gelegen!! De cd die ik meekrijg gaat voorlopig even de kast in! Verduft reden we naar huis terug…

Volgens een van Frans zijn zussen krijgt hij al meer kleur, dus de knoflook en olijfolie hebben hun werk goed gedaan!! Ook de verse smoothies geven hem volgens mij veel kracht! Vandaag zag hij Esther, zijn jongste zusje uit Noorwegen voor het eerst en ook Henrietta uit Ierland weer! Samen met Maria is dat de helft van zijn zussen en dat doet ‘m altijd erg goed! Dit weekend komt de rest van de familie en zo proberen we het zo goed mogelijk te doseren, wat best een hele kluif is met zo’n grote familie aan beide kanten. Maar we hebben een inhaalslag te maken, want even mocht hij praktisch niemand aan zijn bed. Bezoek is nog steeds erg inspannend en de revalidatie- arts heeft me op het hart gedrukt dat, vooral de komende tijd, al zijn energie moet gaan naar zijn herstel en dat ik ervoor moet zorgen dat zijn bezoek goed gecoördineerd moet worden. Ik begrijp dat iedereen Frans graag even zou willen zien, maar dat is voorlopig niet mogelijk! Blijf daarom vooral reageren op dit blog, zodat Frans weet dat jullie aan hem denken, ook al staan jullie niet fysiek naast zijn bed!!!

Nogmaals heel, heel heel erg bedankt voor alles, jullie liefde wordt zeer beslist gevoeld!!!

Typisch Frans…

…om mee te willen werken aan een wetenschappelijk onderzoek!

Door: Antonia

3 maart 2010

Het doel van het onderzoek is om met behulp van metingen van de doorbloeding van de hersenen te onderzoeken of het mogelijk is om een nieuw herseninfarct en goed herstel na een herseninfarct te voorspellen (zoals beschreven in het toestemmingsformulier!) In totaal zullen voor dit onderzoek 50 patiënten worden benaderd, die in het verleden een herseninfarct hebben doorgemaakt ( 20 kinderen en 30 jong volwassenen) Het onderzoek houdt in dat er een MRI scan wordt gemaakt, waarbij de hersenen en de bloedvaten naar de hersenen in beeld worden gebracht! Verder zal de doorbloeding van de hersenen worden gemeten.

Frans zei gelijk ja, omdat ie het belangrijk vindt om mee te doen aan vooruitgang! Bitch als ik ben (dit is voor insiders, leg ik nog wel een x uit… !!) vroeg ik of Frans er zelf ook wat aan heeft!? Eigenlijk niet, de in dit onderzoek verzamelde gegevens kunnen in de toekomst gebruikt worden om onderzoek te doen naar de behandeling van patiënten die een grote kans hebben op slecht herstel of een nieuw herseninfarct. Toch vind ik het een fijn idee dat er goed naar zijn koppie gekeken wordt, we worden ook op de hoogte gehouden van de resultaten!  Ik heb wel aangegeven dat hij absoluut niet met zijn hoofd tegen de wanden mag komen door het heftige hoesten, maar volgens hen staat veiligheid natuurlijk voorop en mogen we het onderzoek zelfs op het laatste moment cancelen! Lijkt misschien overdreven van mijn kant, maar ik kan inmiddels ook een blog vullen met onvoorzichtigheid en lompheid van verplegend personeel! Ik zit er als een kemphaan bovenop en mag dus lekker mee!

Dus morgen om 14.45 kruipt Frans drie kwartier in een MRI scan! Aan de koffie-automaat nog ff bijgekletst met prof. dr. L.J. Kappelle , een van de neurologen die dit onderzoek leidt (tevens van de op Frans toegepaste Hamlet-trial -zie Oorzaak & Gevolg-) en hij vertelde dat het een indrukwekkend apparaat is, het nieuwste van het nieuwste!  Ik mag mee, dus morgen krijgen jullie weer verslag. (hhhmmm… zou ik mijn camera mee mogen nemen?)

Nu hij in in het UMC verblijft, denkt hij vaak terug aan zijn tijd als medisch analist in het ziekenhuis in Groningen. Als laborant meewerken aan het verbeteren van medicijnen en methodes, geweldige tijd was dat! Vandaar zijn volmondig JA!

En dan het stapje van vandaag:

Frans heeft ‘gewoon’ eten gehad, dik vloeibaar. Nadat hij de sonde-slang eruit had geniest, echt waar… dat ding lag op de grond; vonden ze het wijs om het met gewone voeding te proberen, dan hoeft de slang er niet meer in!

Tomatensoepje, rijstebloempap en chocoladevla!.. na TWAALf dagen smaakte dit als een vijf-gangendiner! Wel leuk om te horen dat ie na de eerste hap tegen Pip en Leon zei dat mama veel lekkerder kan koken! Nu dit goed gaat met slikken, mag ik morgen zelf  iets voor Frans meenemen. Ik zeg je: die knoflook en olijfolie gaan wonderen verrichten!! Let maar op!

Vandaag weer vele, vele kaartjes ontvangen en toen ik Frans vertelde dat zijn blog gisteren alleen al bijna 2000!! keer bekeken is, zei hij dat ie daar best een beetje trots op is! Nou, dat mag ook wel! Raimond… hij is vooral trots op jou, we hebben vandaag samen goed naar de weblog gekeken en hij vindt ‘m prachtig! Hij vroeg me om jou speciaal te bedanken!

En dan als laatste vroeg hij of ik aan Edward wilde zeggen dat hij een kaartje van Fanja P. heeft gekregen, hij zegt dat E. daar best jaloers op zou zijn. Bij deze…!

Je ziet… hij heeft zijn humor zeker niet verloren!!!

Op naar een nieuwe dag…

Waar is mijn man…?

Door: Antonia

1 maart 2010

Pip en ik komen vanmorgen op de medium-care, maar… waar is Frans!?

Goed nieuws:
Frans is van de hartbewaking af en men vond het nu verantwoord om hem naar de ‘gewone verpleging’ te brengen; C3 West kamer 20,
afd. Cerebro-vasculaire ziekten.
[Voorlopig helaas nog geen bezoek!]

Ze waren mij vergeten te bellen, maar dat geeft niet: het was al om 05.30 uur omdat ze eigenlijk acuut een plekkie nodig hadden. Ik was me waarschijnlijk rotgeschrokken! Hopelijk is deze kamer wat rustiger en stiller! Zijn conditie is hetzelfde als gisteren, maar vandaag gaan de artsen bekijken of hij minder pijnstillers kan hebben, zou mooi zijn, want dan wordt ie ook minder slaperig en duf. Vandaag weer heel veel kaartjes gekregen, thuis en in het UMC. Ik heb de tekeningen en fotootjes nu op kunnen hangen, ziet er een stuk gezelliger uit. Op deze afdeling mag hij ook bloemen hebben! ; ) Pip is inmiddels aan het tweede fotoboek begonnen waar alle kaartjes in staan. Het waren er zoveel dat we het mee naar huis moesten nemen! Goed hé!!

Bij deze: iedereen heel erg bedankt!
Ik lees ze allemaal voor!!

Toetje

Door: Antonia

28 februari 2010

Vanmorgen mocht ik Frans helpen koffie drinken, 5 slokjes om precies te zijn. Niet echt lekkere koffie, uit zo’n automaat, dus morgen neem ik lekkere cappuccino van het restaurant voor hem mee! ; )

Hij zag zijn ouders weer en dat deed hem goed. Nu de verpleging meer van hem vraagt is hij ook sneller moe. Tussen de middag sliep hij eigenlijk continu, hij doet zo z’n best, maar zijn ogen vallen vanzelf dicht!

In de avond is hij juist lekker wakker… eindelijk kan ik weer gezellig met hem kletsen. Hij zegt dat ie mij mist, (slik…) en dat ie zich verveelt! En dat tussen de vele suffe slaapbuien door, dus kun je nagaan. Zolang de zwelling in zijn hoofd niet weg is, zal hij steeds zo slaperig zijn, natuurlijk ook door de medicatie tegen de longontsteking!

En dan het stapje van vandaag:
Hij mocht een paar hapjes vla. Hij kon het goed doorslikken, maar het bleef hangen in zijn keel en hij hoestte het vervolgens weer terug. Jammer! Morgen komt de logopediste eens kijken wat er mis gaat.

Als dit maar eens goed zou gaan, dan mag hij wat meer vloeibaar eten krijgen. En hij wil zo graag FRUIT eten! Al vanaf dag 3 vraagt hij of ik perziken, mandarijnen en abrikozen wil meenemen. (Harrie was al onderweg, de lieverd!)

Maar ze nemen geen enkel risico: kans op verslikken is groot en daardoor ook de kans dat het in zijn longen terechtkomt. En dat gaat net de goeie kant op, dus nog even geduld Frans…

Maar wat gaat het langzaam en wat is het moeilijk.

Geduld, geduld, geduld…

Hoe lekker kan koffie zijn

Door: Frans

27 februari 2010

Vandaag voor het eerst weer kunnen
genieten van een paar slokjes koffie.

@ UMC | Utrecht

Beentje Bungelen

Door: Frans

26 februari 2010

Goed nieuws vandaag. Ik heb even rechtop kunnen zitten -met hulp natuurlijk- en voor het eerst weer even lekker m’n benen gebungeld.

…en zélf m’n tanden gepoetst…

@ UMC | Utrecht

Is het nog niet genoeg?

Door: Antonia

23 februari 2010 | 11.00 uur

Afspraak dr. Bert de Boer

Longontsteking
We zagen de bui al hangen. Frans heeft een flinke longontsteking. Hoesten gaat moeilijk, waardoor het slijm niet wegkan en blijft zitten in de longen. Te diep om weg te zuigen. Het is een moeilijk af te wegen weegschaal: de hoestbuien geven verhoogde druk in zijn nu kwetsbare hoofd, met daardoor kans op herhaling! Maar hoesten is noodzakelijk voor zijn longen. Pijn, pijn, pijnlijk voor hem. Medicatie wordt opgevoerd!

Frans zijn ouders en zussen zijn onverwachts aangekomen, heel lief. Maar zojuist heeft de arts aangegeven niet meer dan max. 2/3 bezoekers per dag bij hem laten. Frans heeft alle energie nodig voor zijn herstel. Erg verzwakt! Er mag nu niets geks meer bij komen, dat wordt teveel; het is erop of eronder. En dan krijg ik ook nog de mededeling dat ik er niet van uit mag gaan dat Frans zijn linkerarm en -been ooit zal kunnen gebruiken… nou, dat been zien we nog wel! Zij twijfelen…

Had ik me tot dan nog sterk overeind gehouden, op de terugweg naar huis, komen de woorden hard aan! Zie door de tranen niks meer en moet stoppen. Heb geen zin dit verslag te doen aan wie dan ook, dus stuur op de parkeerplaats bij Kootwijk iedereen een sms-je! Als ik dan thuiskom, kan ik lekker rustig bij mijn kindjes zijn! Denise ziet me binnenkomen en ziet meteen wat er aan de hand is. Twee uur later staat Stefan weer bij me… de schat!

Netanja trommelt al onze vriendjes op en maken een schema zodat ik niet meer alleen naar het UMC hoef te rijden! Heb nu een hele lijst aan PA’s en chauffeurs! ’s Avonds moet ik naar Venema komen en daar zitten ze dan allemaal… voor mij… voor Frans! Stefan heeft zelfs verder gedacht en wil graag dat ook als hij er niet is, volgende week er goed voor ons gezorgd wordt. Een schema om voor ons te koken, boodschappen doen en het huishouden is in no-time in elkaar gezet met zoveel aanbod; ik wordt er verlegen van! Iedereen is er zo druk mee. D&D komen bij ons slapen als hij, Denise, Julian en Sophia zondag weer naar huis moeten.

Vrienden… ik hou zoveel van ze!

Ik ga naar naar bed en hoop dat de telefoon niet afgaat…

Komende dagen zijn een waar gevecht voor de enorm verzwakte Frans. Toch zien we ondanks alles ook lichtpuntjes. Zijn linkertenen kan hij echt op commando bewegen, echt geen reflex!

Op vrijdag weer gesprek met de arts en na een nieuwe scan en verder onderzoek is nu vastgesteld wat de oorzaak van het infarct is geweest. Raimond heeft info erover op deze site geplaatst, dus snuffel gerust. Het is in Frans z’n geval echt zwaar kl%t* dat het op een ontzettend cruciale plek is gebeurd – met ingrijpende gevolgen!

Kale Kop!

Door: Antonia

21 februari 2010

Vandaag vraagt Frans  mij of er nog naar hem gevraagd is! Neeeuuuuuhhh… haha! Hij moest eens weten. Vandaag dagvergadering en iedereen spreekt alleen maar over Frans! De nodige traantjes stromen. Al onze vriendjes zijn van slag en missen ons enorm!

Ook vraagt hij of ik hem veel wil filmen, voor later; hij wil zijn kale kop zien! Volgens ons ziet hij er nu al beter uit dan menig man met haar. En hij wil graag die videocamera hebben die hij zaterdag bij cameratools in zijn handen had. Morgen dus even halen…

De zwelling wordt minder, maar hoofdpijn geeft hij een cijfer 10! Nekpijn cijfer 9 (van de ijzeren beugelklem waar zijn hoofd in lag tijdens operatie) Tijdens het middagbezoek zien we beweging in zijn linkervoet… het kan eigenlijk niet, maar we zien het toch echt! Frans, doe nog eens. Het duurt lang maar we zien een bewuste beweging. Niemand gelooft het, maar ik ben niet gek! Ditmaal film ik het met de iPhone. Hier gaan we hard aan werken. Bezoek is enorm vermoeiend en hij doet zo zijn best; vraagt zelfs bezorgd naar iedereen.

Met Cecile en Raimond mee terug naar Apeldoorn en eindelijk met hen bijkletsen. Achter mij om is er veel door iedereen gedaan/geregeld. Voor de kids maar ook voor mij. De wasmachine bleek kapot te zijn (waarom toch altijd op zulke momenten?) Maar inmiddels kan ik de mooiste Miele in mijn washok zien staan. Van mijn vriendje Johan GEKREGEN! Frans z’n commentaar de volgende dag is kort en bondig: Niet normaal! Tja… het is ook niet normaal zoveel goeie vriendjes om je heen te hebben… wasmachine of niet.

Vanavond gaat Stefan naar huis ;-( Na  deze intensieve dagen samen zal ik hem vreselijk missen! Voelt zo fijn samen…Maar Niessie blijft bij me met de kinderen…ik ben niet alleen.

Weer een spannende dag voorbij.

Klop, klop, klop…

Door: Antonia

19 februari 2010 | 01.00 uur

Klop, klop, klop…
Mijn broer Stefan en ik liggen te doezelen op een stretcher en worden gewekt door arts Luitse: “Mevrouw Bogman? Het gaat niet goed met uw man! Hij braakt continu, hoofdpijn is flink toegenomen en zijn pupil reageert niet meer. Hij gaat onder de CT scan om te zien wat er gebeurt in zijn hoofd!”

15 minuten later blijkt dat er een behoorlijke shift heeft plaatsgevonden van de hersenen. Er moet worden overgegaan tot opereren, de druk wordt te hoog. Na een poosje (=eeuwigheid) komt de anestesist dr. Hof aan Frans’ bed en samen met de arts worden alle risico’s nogmaals besproken. Van -niets doen- tot -alles-wat-mogelijk-is- doen, wel/geen bloed, moet hij gereanimeerd worden als.. en ga zo maar door! En volgens mij duurde het nog geen 5 min.!!! Het duizelt allemaal. Ben blij dat Stefan bij me is, samen zijn we sterk en zorgt hij voor de kalmte en rust die nu zo hard nodig is om deze beslissingen te nemen. Als zwager en vriend van Frans kan hij alle wensen van Frans beamen!

We geven accoord tot opereren en dr. Hof vliegt weg nadat instructies zijn gegeven als voorbereiding op de operatie.  Ik vraag Frans of hij het allemaal meegekregen heeft en of hij achter mijn beslissing staat. Waarop hij met zijn rechterhand heftig in mijn handen knijpt en zegt duidelijk: “DOEN!” Meer is het niet, maar genoeg voor mij om te weten dat dit de juiste beslissing is. Vijf minuten later komt dr. Luitse weer teug en vraagt of we ons bewust zijn van alle evt. gevolgen van de operatie. Stefan en ik kijken elkaar vragend aan: “Hebben we het niet begrepen of zo?” Lichtelijk geirriteerd vraag ik of ze het dan nog 1 keer wil vertellen. Nogmaals het enge verhaal en als ik haar weer vraag wat het alternatief dan is, zegt ze luid en duidelijk dat mijn man de volgende dag dan waarschijnlijk niet zal halen.

Heb ik een keus? Stefan en ik blijven
bij ons besluit, we gaan ervoor.

Niks hebben we, en een beetje kunnen we krijgen. En zo geestelijk helder als Frans tot het laatste moment is, geeft veel hoop dat ik en de kinderen ons maatje kunnen blijven behouden.Veel bedrijvigheid van het verplegend personeel volgt. Tijd verstrijkt en het is vreselijk om te zien hoe Frans naar zijn hoofd grijpt, op zijn slaap klopt en aan zijn haren trekt van de hoofdpijn. Hij is rusteloos, draait, wiebelt en houdt het niet meer. Hij praat moeilijk, wordt steeds suffer en zegt alleen iets als je hem wat vraagt. Nog steeds geen zicht met rechteroog. Ondertussen verfris ik hem met natte washandjes, masseer zijn hoofd en nek, houd zijn hand vast. Ik blijf tegen hem praten. Ik tril over m’n hele lichaam en kan niet meer blijven staan, mijn hoofd draait en ik graai een koekje uit mijn tas. Ik ben bang dat ik omval en ga even naast Frans zitten. Hij moet weg, maar het infuus is nog niet leeg en de twee buisjes bloed die nodig zijn voor de operatie nog niet gevuld! De verpleegkundige zegt: “Jammer dan, maar hij moet nu weg, op mijn verantwoording.”  En ze rennen met dat bed weg, op de gang kunnen wij ze nauwelijks kunnen bijhouden en ik wil zo graag Frans vasthouden, dat ie weet dat hij niet alleen is. Aan de deur van de OK, geef ik hem een kus en zeg dat ie voor ons moet vechten, hij mompelt iets. Stefan aait aan zijn arm en zegt: Zet ‘m op, Frans!

02.30 uur
Daar gaat ie dan en de deuren zwaaien weer dicht. Ineens is het stil. Stefan en ik durven elkaar niet  aan te kijken en zeggen helemaal niks. Verdufd lopen we samen aan in hand terug naar onze kamer. We vragen ons af wat we moeten doen: gaan we bellen en iedereen inlichten? Nee… we besluiten daarna te bellen met goed of slecht nieuws en op die manier niemand extra bezorgd te maken. Hopelijk slapen zij wel. Met kleren aan gaan we doodmoe op bed liggen en proberen zo wat te rusten voor de moeilijke en zware dag die komen gaat.

Eindelijk komen de tranen in schokken als ik me realiseer wat er op dit moment met Frans gebeurt. Ik wil hem zien en kijk naar zijn foto’s op mijn mobiel. Als ik die ene foto van Frans zie (hier te zien op de website), breek ik van binnen! Ik doe het weg, maar even later bekijk ik de foto weer en realiseer me dat ie naar me knipoogt… net of hij wil zeggen dat ’t allemaal wel goed komt! Tja, daar geloof ik inmiddels niet meer in, maar… verstand op nul en nu maar wachten, wachten en nog eens wachten! Ik trek mijn laarzen aan en ga koffie halen (Stefan snurkt inmiddels!!) en aan de automaat gaat de telefoon…

04.47 uur
De operatie is zonder complicaties gelukt! Frans wordt nu op zaal gebracht. Om 05.30 uur lopen we de IC binnen. Stom… maar ik schrik als ik zie dat al zijn haar eraf is; hij ziet er zo raar uit! Al die slangetjes in zijn lijf! Af en toe hoort ie ons praten en probeert zelfs iets te zeggen, dat zit dus goed. Nu gaan we de familie bellen. Stefan doet wat belletjes en ik ook. Als ik Stefan zeg dat het voor Pip en Leon te heftig is om hun papa zo te zien, zegt de verpleging ze wel te laten komen, aangezien het de laatste keer kan zijn dat zij hun vader levend zien! Hun ervaring is dat het beter voor de kinderen is, hun vader nog te zien, hoe eng het ook is!  SLIK! Ik dacht dat we er nu waren! Al onze familie en vrienden komen weer naar Utrecht, vanuit heel het land zijn ze er. Het is echt hartverwarmend zoveel mensen te zien. Iedereen houdt elkaar vast, huilt, maar er wordt ook gelachen met elkaar! Die grote kamer puilt gewoon uit, andere bezoekers vragen voorzichtig of ze even bij de koffie-automaat mogen. (vooruit dan maar)

Voor Pip en Leon maak ik een paar foto’s als voorbereiding. Wonder boven wonder gaat alles heel rustig, Pip en Leon zeggen dat ze ’t helemaal niet raar of eng vinden , het is gewoon onze papa! Ze zijn zo flink, echt waar! Het leuke is dat Frans met zijn rechterhand iedereen vastpakt en daar gaat een soort troost van uit. Iedereen wordt er rustig van hem even te zien en te voelen. Einde van de dag rond 21.30 uur begint de zwelling letterlijk te zakken en dat is echt een vreselijk gezicht. Hij krijgt blauwe plekken, vooral rond zijn ogen en even later is zijn rechteroog zo dik opgezwollen dat hij het niet meer open krijgt! Ik ben blij dat niemand hem zo gezien heeft. Helaas is het de volgende dag net zo erg!

Zaterdag rond de middag gaat Frans van de beademing af en is hij buiten levensgevaar! De gevreesde eerste 48 uur zijn voorbij. Daarom wordt hij ‘s-middags naar de Medium Care gebracht. Pip en Leon komen met D&D en Netanja bij ons en samen eten we de broodjes gesmeerd door Johan… ja, ja. Vas en Sas komen en met z’n allen praten, praten en praten. Wat gebeurd hier toch allemaal!? Om 20.30 uur samen met Stefan terug naar Apeldoorn. Nu Frans buiten levensgevaar is, hebben we geen eigen kamer meer. Maar het is goed zo, even naar Pip en Leon! Thuis aangekomen hebben ze zoveel vragen. Uitgeput vallen we allemaal in slaap…

voor even…

18 februari – de dag dat alles anders werd!!

Rossana – Si tu no estas aqui

Door: Antonia

18 februari 2010 | 06.45 uur

Dit is het moment dat ons hele leven op de kop zet!! Na een zware nacht van ontzettende hoofdpijn, bemerkt Frans bij het wakker worden dat hij blind is aan zijn rechteroog. Hij schuift het gordijn opzij en zegt: ‘Antonia, er is iets verschrikkelijks gebeurd!’ Als hij vertelt wat er is, controleer ik het goed en inderdaad… hij ziet echt helemaal niks! Ik zeg: ik bel 112! Waarop Frans antwoord dat ie straks wel naar de dokter gaat (mannen…). Maar ik ben al onderweg om de telefoon beneden op te halen, dit voelt niet goed! Nog niet beneden of ik hoor gebonk en geschop en loop net zo hard weer terug om te vragen of het niet wat rustiger kan, want de kinderen slapen nog (sorry!). Op dat moment zie ik dat hij wankelend terug loopt naar de slaapkamer en tegen deurposten aanloopt.

Ik weer terug, telefoon halen en bel 112! Ondertussen zie ik dat het goed fout is, hij kan niet meer op 1 been staan om zich aan te kleden en kan hem net opvangen en op bed duwen. Het kost me moeite zo’n grote vent op de plek te houden. Hij wil zich aankleden, maar rolt daarbij uit bed. Al pratende met 112 geef ik aan wat er aan de hand is, zij zeggen dat de ambulance er aankomt. Ondertussen komen Pip en Leon uit bed en in hun ogen zie ik de schrik. Ik leg kort uit dat papa erg ziek is en dat ie wordt opgehaald door de ambulance. Zij zorgen dat de deur open staat en alle lichten aan zijn. Echt, ik probeer rustig te blijven, maar aan alles zie ik dat het helemaal fout gaat. Frans praat steeds moeilijker en wil steeds uit bed. Ik word even ferm en zeg met verheven stem dat ie nu moet ophouden met uit bed te willen komen. Zo goed en kwaad als het gaat, trek ik de kleren aan die op een stapeltje naast bed liggen van de dag ervoor!! Ik hoor gepraat in de gang en hoor voetstappen de trap opkomen.

Wat een slakkegang zeg… Het gaat me niet snel genoeg en schreeuw: ‘Schiet eens op man, kan dat niet wat sneller?!’ (die lieve jongens  hebben het me vergeven hoor). Vragen heen en weer, zij zeggen iemand te regelen om bij de kinderen te blijven en bel dus Netanja (bedankt lieve schat!). Ik graai wat spulletjes bij elkaar en stem kort af met Netanja wie ze moet bellen. Ondertussen wordt Frans in de armen van de broeders naar beneden getild en op de brancard in de hal gelegd. Kus, kus, kus en daar gaan we met loeiende sirenes (nog wel gevraagd om het pas aan het einde van de straat  aan te zetten, lijkt me nl. niet leuk voor Pip en Leon!)

07.15 uur
En daar gaan we dan… geen benul van wat Frans allemaal te wachten staat!

07.30 uur
Aankomst in het Lukas ZH, het gaat het allemaal erg snel, zo de scan in, aan de trombolyse (was achteraf niet noodzakelijk geweest en zelfs risicovol gezien de operatie die die nacht volgde). Aan bed wordt geprobeerd met de echo te zien waar de vernauwing zit, geen resultaat! Ondertussen begint Frans te braken, geen goed teken. Weer scan, neuroloog telefonisch in contact met UMC Utrecht. Frans wordt teruggebracht naar de zaal, maar ik blijf  in de buurt van de neuroloog, ben verschrikkleijk nerveus en nieuwsgierig! Als ze klaar is met overleggen, komt ze naar me toe lopen en zegt: ‘Wij zoeken even een rustige kamer op!’ Jemig!! Ik zeg niks, ik voel de bui al hangen en weet dat het geen goed nieuws zal zijn! Nadat er wat verpleegsters een kamer worden uitgejaagd, gaan we zitten en vertelt ze dat Frans een zeer grote herseninfarct heeft gehad. Groot deel van de hersenen is beschadigd en dat op een plek waar ze niks kunnen doen. Te risicovol om ook maar in de buurt te komen! De kans op overleven is 20%… Ze vraagt of ik het goed begrepen heb? Ik hoor het heel goed, maar ik geloof gewoon niet wat ze gezegd heeft! ‘En nu… wat gaan jullie nu doen dan?’

‘Niks…’

‘Niks!?… Dan kan toch niet waar zijn… dus nu maar wachten en zien of hij bij de 80% of de 20%  komt?’

‘Eeeehhh… ja!’

Zij legt uit met v/d Worp in Utrecht overlegd te hebben en nu is er 1 optie om te zorgen dat als hij het wel overleeft nl.: schedellifting. Als zo’n groot herseninfarct bij jonge patienten plaatsvindt, is het vrijwel zeker dat de hersen een enorme zwelling doormaken. Dit zal de onbeschadigde hersenen in de verdukking brengen en nog meer beschadigen. Alleen in Utrecht kan het volgende gedaan worden: een groot deel van zijn schedel uitzagen (echt!), uitnemen. Deze kan later weer teruggeplaatst geplaatst worden. Zo krijgen de hersenen de ruimte en is de kans op een kwalitatief beter leven  een aanzienlijk stuk hoger. Ook de kans op overlijden wordt hierdoor enorm teruggebracht.

‘Wilt u dat, mevrouw Bogman!?’ Ik vraag nog 1 keer wat het alternatief precies is…. (het kan toch allemaal niet waar zijn dat dit echt gebeurd!) Antwoord: “Dan blijft hij hier in Apeldoorn en zal uw man eraan komen te overlijden!’ Ik zeg: ‘Dan gaan we naar Utrecht!’ Neuroloog: ‘Dan ga ik nu de ambulance regelen, geen tijd te verliezen! U moet iemand bellen die met u meekan naar Utrecht!’

Hele korte telefoontjes volgen! Eentje naar Netanja! Zij was net weer thuis nadat mijn ouders waren aangekomen. Ik zeg dat het echt goed fout is met Frans, ze vraagt niks en zegt: Ik kom nu naar je toe!!! Tweede telefoontje is naar mijn schoonzusje Priskilla: of zij wil regelen dat een van mijn broers bij me in Utrecht kan komen! Derde telefoontje is naar Harrie, vader van Frans en leg snel de situtaie uit!! Ik hoor mezelf praten en besef niet wat er allemaal aan de hand is! Maar een blik naar Frans en ik weet dat het menens is! Om 11.39 uur rijden we weer met loeiende sirenes bij het ZH weg. Ik loop Netanja net mis, kunnen we niet op wachten, maar Johan komt haar halen en rijden met (mag ik het zeggen Johan?) 260 km /per uur ons achterna!! (met ‘toestemming’ van de KLPD!!) Onderweg stuur ik onze vriendjes allemaal een sms!

11.55 uur
In het ZH worden we gelijk opgevangen door dr. v/d Worp en nogmaals krijgen we de sombere vooruitzichten helder en duidelijk uitgelegd! Netanja moet ff slikken, ik heb ze inmiddels allemaal op een rijtje en stel gerichte, duidelijke vragen vooral over de risico’s van de operatie! Dat kan er ook nog wel bij: Door de bloedverdunners is kans op grote fatale gevolgen bij complicaties erg groot! Maar ja… er is geen andere keus! Hierna volgen nog twee gesprekken en heb amper de tijd om bij Frans te zijn. Netanja is nu een ontzettend grote en rustige steun voor me. Wat moet je zonder vrienden?

Ondertussen blijkt Frans links geheel verlamd. Enige positieve is dat ie helemaal bij is en dat je alles met ‘m kunt bespreken. Ik leg hem uit welke beslissingen ik genomen heb en hij ziet ook in dat er geen andere keus is! Dan volgen hele spannende uren… De hele familie (Frans heeft 6 zussen!), maar ook die van mij zijn er ! Al onze vriendjes en vriendinnetjes zijn gekomen… volle bak in de familiekamer die we inmiddels toegewezen hebben gekregen! Ondanks alle ellende, voel ik zoveel liefde, voor mij en voor Frans.

NIEMAND KAN GELOVEN WAT ER GEBEURD IS!!

Ik vind het moeilijk dat Pip en Leon hun papa zo te zien lijden! Maar realiseer me dat ze hun papa wellicht niet meer levend zullen zien! Op aanraden van de artsen laat ik hen bij Frans aan bed! Frans is steeds meer afwezig en mijn hart breekt als ze hem een kusje geven en zeggen: ‘Tot morgen papa!’ Zal het zo zijn? Had ik geen fotootje moeten maken? De druk in zijn hoofd neemt toe (steeds meer braken) en zijn pupillen reageren steeds minder. De uren en nacht die volgen, zal ik in verkorte versie in een volgend blog proberen te beschrijven. (=Klop, klop, klop)